Polski ptak obraca drzewa w perzynę. Mówią o nim „ptak-demolka”

Gdy dzięcioł czarny kuje drzewa, słychać to na duże odległości. Mocne uderzenia dzioba i spore drzazgi spadające na ziemię. Można rzec: dzięcioł demolka. – Można by tak pomyśleć. Dzięcioł wyszukuje pożywienia i przy okazji zostawia takie intensywne ślady na drzewach, które już chorują – mówi Róża Brytan z Nadleśnictwa Celestynów.

Drzewa, które dzięcioł czarny wybierze na swój warsztat, nie mają lekko. W swojej zapalczywości zdejmuje nie tylko korę. Potrafi też kuć ogromne dziury. Wszak to największy z europejskich dzięciołów. Jest doprawdy imponujący.

– Może rozkuć nawet kilka metrów pnia, jest w stanie połowę pnia rozdrobnić swoim dziobem i tak poszukiwać larw owadów. To jest jego standardowe działanie – relacjonuje dr hab Grzegorz Zawadzki z wydziału leśnego SGGW w Warszawie.

Takie ślady pozostawione na drzewach noszą nazwę żerowisk. Dzięcioł skuwa potężne kawałki drewna, aby dotrzeć do owadów ukrytych w wydrążonych tunelach. – Jest on w stanie wykuwać dziury głębokie na 20 -30 cm w grubym pniu – mówi dr Grzegorz Zawadzki.

Dzięciołowi pomaga sztywny ogon, który służy za podpórkę, dziób – za dłuto i sztywny młot. Przy drzewach, które wybrał na swój warsztat, leżą całe stosy oderwanej kory.

Dewastacja drzew nie idzie jednak na marne. Kilogramy odbitych drzazg padających na ziemię zyskują drugie życie. – Dzięcioł przyspiesza proces rozkładu drewna, dostarcza martwej materii, które dostaje się na dno lasu. Może tam użyźniać glebę, pozwala na dopływ różnych mikroelementów, które będą dostępne dla innych organizmów – wymienia dr Grzegorz Zawadzki.

Ślady żerowania dzięcioła czarnego możemy odnaleźć zarówno na wysokości kilkunastu metrów, jak i tuż przy ziemi. Ptak ten pracuje zazwyczaj na drzewach chorych. W sezonie lęgowym potrafi również wykuć dziuplę w zupełnie zdrowym pniu.