To miejsce okazało się pułapką. Zastawiono ją na ogromne zwierzęta

Neandertalczykom długo odmawiano zdolności do polowania na tak grubego zwierza jak trąbowce. Jako ci bardziej prymitywni krewni Homo sapiens mieli nie być zdolni do tworzenia systemu zbiorowych polowań na największe giganty prehistorycznego świata. Dzisiaj wiemy już, że to nieprawda i neandertalczycy polowali na wielkie słonie. Pisaliśmy o tym w Zielonej Interii, jak również o tym, że myślistwo tego typu spowodowało zmiany w życiu zbiorowisk neandertalczyków. Już samo ćwiartowanie tych dużych zwierząt, a następnie prawdopodobnie późniejsze przygotowanie i przechowywanie mięsa i tłuszczu, wymagało to współpracy kilku osób i przebywania w jednym miejscu w tym czasie obróbki – Naukowcy zakładają, że proces w wypadku jednego słonia trwałby 3-5 dni, gdyby zaangażowało się w niego 25 osób.

Inaczej mówiąc, łowy na tak grubego zwierza były ogromnym i skomplikowanym wydarzeniem logistycznym. Aby powalić słonia, trzeba było się dobrze przygotować, jak również starannie wybrać miejsce zabicia zwierząt.

W „Science Advances” możemy przeczytać o nowym odkryciu z terenów Niemiec, którego dokonali naukowcy w Neumark-Nord koło Halle we wschodnich Niemczech (dawne NRD). Znajdowało się tu cmentarzysko ogromnych słoni z gatunku Palaeoloxodon antiquus, jednych z największych ssaków lądowych w dziejach. Te wielkie trąbowce o prostych ciosach sięgających 4 metrów mogły ważyć 10 ton, a nawet więcej. Przewyższały rozmiarami obecne największe słonie afrykańskie, także mamuty włochate, więc polowanie na nie wymagało sporo wysiłku, wprawy i odwagi, a także sprytu i logistyki.

Jak czytamy w opisie badań, wykopaliska na dwóch stanowiskach Neumark-Nord, obejmujących około 26 hektarów, odsłoniły bogate skupiska szczątków kopalnych zwierząt, zgromadzonych w półotwartym środowisku pokrytym jeziorami. Te dawne jeziora przyciągały zwierzęta jako doskonałe i znane im wodopoje, zapewniając neandertalczykom ciągłe dostawy zdobyczy, w tym zwierzęta z odległych siedlisk leśnych i otwartych. W tym gronie znajdują się kości aż ponad 70 osobników Palaeoloxodon antiquus, co tworzy największy znany zespół kopalnych szczątków tego gatunku na świecie. Na kościach znajdują się ślady nacięć, które są dowodem na obrabianie tusz powalonych słoni przez ludzi. Wyraźna struktura wieku i płci zabitych tu słoni, przesunięta w stronę dorosłych samców stanowi najwcześniejszy jednoznaczny dowód selektywnego polowania na ogromne słonie – czytamy.

To znaczy, że te olbrzymy nie znalazły się tu przypadkowo. Zostały wyselekcjonowane i wybrane przez neandertalczyków, a także zapewne zapędzone do pułapki, którą praludzie doskonali znali i zaplanowali.

Naukowcy zbadali zęby słoni i analizy izotopów strontu wzdłuż osi wzrostu zębów wykazały, że zwierzęta spędziły kilka lat w różnych regionach Europy. „Dzięki analizom izotopowym możemy śledzić życie słoni niemal tak, jakbyśmy mieli pamiętnik podróży z ich zębów” – powiedziała dr Elena Armaroli, badaczka na Uniwersytecie w Modenie i Reggio Emilia. Chodzi zwłaszcza o trasy wędrówek i migracji słoni, które zęby zdradzają. Dzięki temu wiemy, że 125 tys. lat temu te wielkie ssaki przybywały w okolice dzisiejszego Halle z bardzo odległych terenów, leżących nawet 300 km od tego miejsca. Ściągły je tu zapewne rozległe jeziora, wodopoje i tu także zastawiali na nie pułapki neandertalczycy. Świadczy to o tym, że nasi przodkowie nie tylko doskonale znali ten teren i jego właściwości terenowe, ale orientowali się też perfekcyjnie w zwyczajach zwierząt takich jak pradawne słonie. To pozwalało im skutecznie planować i organizować polowania, zapewniające pożywienie i dostatek całej społeczności, a także tworzące więzy społeczne.

Polowanie na wielkie słonie było więc motorem napędowym rozwoju intelektualnego i społecznego neandertalczyków