Znaleźli przedziwne gniazdo. Coś się w nim od początku nie zgadzało

Odkrycie pochodzi ze wzgórz Santa Maria de Poyos w Guadalajarze niedaleko Madrytu. 72 miliony lat temu, a zatem w epoce kredy, znajdowały się tu gniazda dinozaurów. Paleontologowie odkopali szczątki skamieniałych czterech jaj należących niewątpliwie do zauropodów zamieszkujących niegdyś Hiszpanię. Jaja złożył tu jakiś tytanozaur, zatem jeden z tych potężnych zauropodów, które lęgły się z zaskakująco niedużych jaj, wielkości mniej więcej piłki. Następnie pisklęta tych dinozaurów szybko rosły.

Odkąd w 1859 r. znaleziono w południowej Francji pierwsze skamieniałe jaja dinozaurów, a z czasem udało się odnaleźć ich gniazda, kolonie, a nawet dowody na rodzicielską opiekę nad potomstwem (jak w wypadku majazaury), same jaja nie stanowią w paleontologii żadnej sensacji. Informacja, że znaleziono jaja jakiegoś dinozaura nie niesie w sobie nic znaczącego. Niekiedy jednak udaje się odnaleźć skamieniałości jaj nadzwyczajnych i przełomowych. W Hiszpanii tak właśnie było.

Oto bowiem paleontologowie odkryli jaja o dwóch wyraźnie różnych typach skorupek zachowanych w tym samym gnieździe. Nie ulega wątpliwości, że należały do dwóch różnych dinozaurów. Oba gatunki zostawiły jaja zamknięte w tej samej nienaruszonej warstwie skalnej, co wyklucza możliwość, że pochodziły z różnych okresów lub coś przyniosło je z innych terenów lęgowych. Kolonia istniała tu w tym samym czasie i zawierała jaja różnych gatunków zauropodów.

A to jest już zupełnie zdumiewające. Wygląda to bowiem tak, jakby różne gatunki dinozaurów tworzyły wspólne, mieszane kolonie lęgowe. O ile nawet rozległe i imponujące kolonie z gniazdami dinozaurów były już znajdowane w wielu miejscach świata, to jednak należały do jednego gatunku. Kolonie międzygatunkowe to rzadkość nawet u współczesnych zwierząt jajorodnych. „Współistnienie dwóch różnych typów jaj na tym samym poziomie stratygraficznym stanowi przełom na skalę światową” – powiedziała Carmen Teresa Olmedo, wiceminister kultury w rządzie regionalnym Kastylii-La Manchy.

Kiedy paleontologowie odkryli hiszpańską kolonię w 2025 r., zakładali jeszcze, że należy ona do jednego, konkretnego zauropoda. Dopiero bliższa analiza pozwoliła ustalić, że jednak do dwóch. Analiza obejmowała mikrostruktury skorupek jaj i pozwoliła wychwycić różnice między nimi. Wyniki można przeczytać w „Cretaceous Research”. To sugestia, że dinozaury mogły być unikalne w wychowywaniu młodych także pod tym względem. Nie tylko składały relatywnie maleńkie jaja, a ich pisklęta błyskawicznie rosły, by osiągnąć rozmiary rodziców, ale jednocześnie mogły łączyć siły w ramach różnych gatunków, aby pomóc w ochronie jaj i młodych. Ta unikalna współpraca wyznacza zupełnie nowe postrzeganie dinozaurów i ich możliwości adaptacji do świata, w którym żyły.