Ania Jałowiczor – tajemnicze zaginięcie. Śledztwo po ponad 30 latach

– Mogę potwierdzić, że takie postępowanie jest prowadzone od kilku miesięcy, jednak do tej pory prokuratura o tym nie informowała – mówi w rozmowie z Interią prokurator Paweł Nikiel, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Bielsku-Białej. I dodaje, że w najbliższym czasie prokuratura w tej sprawie zamierza przeprowadzić „szereg czynności”.

– Nie chcę oceniać szans na rozwiązanie tej sprawy, ale mogę powiedzieć, że zrobimy wszystko, aby dotrzeć do prawdy – zapewnia prokurator Nikiel.

O tym, że sprawa została wszczęta, pierwszy poinformował w social mediach bratk zaginionej Ani.

Ania zaginęła 31 lat temu

We wrześniu 1995 r. Ania Jałowiczor zaczęła czwartą klasę podstawówki. Miała wtedy 10 lat. To była jej nowa szkoła. Przed wakacjami rodzice podjęli decyzję, że Krystyna – mam dziewczynki – zrezygnuje z pracy w wytwórni filmów rysunkowych w Bielsku-Białej i dołączy do męża, który od pięciu lat przebywał we Francji.

W tym czasie Ania i jej brat Dominik zamieszkali u dziadków w Simoradzu. Dotychczas rzadko u nich bywali.

– Szkoła znajdowała się 700 metrów od domu, a babcia pracowała w niej jako woźna. Razem z nami mieszkała ciocia oraz kuzynostwo. Dom był pełen dzieci. Wszyscy uczyliśmy się w tej samej szkole – wspominał w rozmowie z Interią Dominik Jałowiczor, brat Ani.

Zwyczaj był taki: dzieci z klasy pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej bawiły się razem na szkolnej zabawie. W innym terminie swoją potańcówkę mieli uczniowie z wyższych klas. W styczniu 1995 r. rada pedagogiczna uznała, że ci z czwartej będą bawić się ze starszymi kolegami. Dlaczego postanowiono, że tym razem będzie inaczej? Podobno, choć po latach nikt już nie jest tego pewien, prosili o to sami czwartoklasiści.

Dzieci z klasy czwartej dowiedziały się o szkolnej zabawie w poniedziałek, dzień przed jej rozpoczęciem. We wtorek (24 stycznia 1995 r.) Ania, wychodząc ze szkoły po lekcjach, zapytała babcię, czy może na nią iść. Kobieta początkowo nie chciała się zgodzić, ale uległa namowom wnuczki. To wiemy z opowieści babci.

Nie wiadomo, jak Ania czuła się tamtego wieczoru. Jedni mówią, że tańczyła i była uśmiechnięta. Inni, że stała pod ścianą i co jakiś czas spoglądała w okno.

Zabawa skończyła się o 20. Ania wyszła przed szkołę. Koleżanka, po którą przyjechali rodzice, zaproponowała, że ją podwiozą. Dziewczynka odmówiła. Powiedziała, że czeka na babcię. Chwilę później jeden z chłopców zaproponował, że odprowadzi ją do domu. Razem przeszli około stu metrów. Ania podziękowała mu za pomoc i powiedziała, że dalej pójdzie sama. Uczeń dogonił inne dzieci i razem z nimi poszedł w przeciwnym kierunku.

Babcia Ani po skończonej pracy odwiedziła teściów swojego drugiego syna. Ten odwiózł ją do domu, gdzie była przed 20.

Kiedy wnuczka nie pojawiła się wieczorem w domu, zaniepokojona kobieta poszła do jej szkolnej koleżanki. Ania, jak wynika ze słów babci, miała razem z nią wrócić z zabawy.

– Zapamiętałem chaos i migające za oknem niebieskie światełka policyjnych radiowozów – wspominał kilka miesięcy temu Dominik.

Kiedy pani sołtys usłyszała o zniknięciu Ani, przypomniała sobie o pewnym wydarzeniu, które miało miejsce po godzinie 20. Dokładnie wtedy, kiedy dziewczynka miała wracać ze szkoły.

Sołtys usłyszała krzyk dziecka i zatrzaskujące się drzwi. Później ujrzała odjeżdżający beżowy samochód. Kobieta nie jest pewna marki. Mógł to być Fiat 125p lub Łada. Numer rejestracyjny zaczynał się na „B”. To znak, że auto należało do mieszkańca dawnego województwa bielskiego. Sołtys zeznała, że Ani w samochodzie nie widziała. Po wszystkim wróciła do domu i włączyła telewizor.

Inny świadek dostrzegł beżowy pojazd wieczorem, niedaleko miejsca, gdzie sołtys miała usłyszeć krzyki. Kolejna osoba zobaczyła auto wyjeżdżające z drogi, na której wcześniej dostrzegła je pani sołtys. Samochód pojechał w kierunku Dębowca.

– Szkoła w Simoradzu położona jest na uboczu. Daleko od przelotowej drogi. Prowadzi do niej wąska ulica. Kierowcy przejeżdżający przez miejscowość nie mogli przypadkowo trafić w to miejsce. Być może kierowca beżowego samochodu wiedział, że dzieci kończą zabawę o tej godzinie. Być może znał drogę, którą będzie szła Ania. Skoro pani sołtys nie widziała Ani, ale słyszała krzyk, to być może, prócz kierowcy, był ktoś jeszcze – powiedział nam Dominik.

– Następnego dnia po zaginięciu cały czas płakałem. Nie pamiętam, jak babcia to znosiła. Miała ogromne wyrzuty sumienia. Ma je pewnie do dziś. Nie mam pretensji do rodziców, że wyjechali. Myślę, że wtedy podjęli słuszną decyzję – powiedział mężczyzna.

Po zaginięciu policjanci przeszukali pobliskie lasy, pola, rozpytali ludzi. Jedna z wersji zakładała, że dziewczynka mogła wpaść do okolicznych stawów. Te zostały sprawdzone, ale Ani tam nie znaleziono.

Natrafiono natomiast na ciało Heleny. Kobieta była poszukiwana od tygodnia. Wyszła z domu i powiedziała, że idzie odwiedzić brata. Wtedy widziano ją po raz ostatni. Sekcja wykazała, że przyczyną zgonu było utonięcie, a kobieta była pod wpływem alkoholu. Śledczy uznali to za nieszczęśliwy wypadek i nie łączyli tej sprawy z zaginięciem Ani.

Policjanci przesłuchali mieszkańców, panią sołtys, babcię Ani, uczniów, nauczycieli. Ważną informację dostarczyły dwie uczennice. Według ich słów tydzień albo dwa przed zaginięciem zaczepiło je dwóch mężczyzn w beżowym Fiacie 125p. Zaproponowali, że podwiozą je do domu. Dziewczyny odmówiły, ale zapamiętały, że samochód miał zamontowane rolety na tylnych oknach. Na podstawie ich zeznań powstały także portrety pamięciowe.