Jadowite węże zostaną wypuszczone na wolność. Pomogą im sztuczne głazy

Zdradnica z gatunku Hoplocephalus bungaroides jest rzadkim wężem, którego naturalny zasięg występowania ogranicza się do jednej kotliny w pobliżu Sydney.
Zagrożeniem dla tego gatunku jest degradacja siedlisk spowodowana urbanizacją oraz nielegalnym usuwaniem piaskowców, w których gady szukają schronienia przed chłodem.
Naukowcy z Uniwersytetu Technologicznego w Sydney wykorzystują sztuczne głazy, aby zwiększyć szanse na przetrwanie osobników wyhodowanych w niewoli i wypuszczonych na wolność.
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie

Zdradnicowate to bardzo rozległa rodzina węży, której przedstawiciele żyją na kilku kontynentach, ale bardzo kojarzą się z Australią. Do tej rodziny należy wszak tajpan pustynny, uznawany za najbardziej jadowitego węża na świecie. W jej skład wchodzą także inne niebezpieczne gatunki jak nibykobra siatkowana, wąż tygrysi, zdradnica śmiercionośna i inne.

Australia obfituje w wiele gatunków jadowitych węży, ale niektóre z nich są rzadkie albo ekstremalnie rzadkie. Zdradnica z gatunku Hoplocephalus bungaroides do takich właśnie należy. Jest jednym z trzech węży z rodzaju Hoplocephalus, których występowanie ogranicza się do wschodniej Australii. Spotykana jest tylko w jednej kotlinie niedaleko Sydney.

Węże potrzebują głazów, by móc się schronić

Ochrona tego węża nie jest sprawą prostą. Wiadomo jednak, że potrzebne są do tego… kamienie. I to odpowiednie. Na tym obszarze Australii niektóre pory dnia i roku bywają bowiem bardzo chłodne. Wtedy węże kryją się w szczelinach piaskowcowych skał na odsłoniętych krawędziach klifów, aby zmaksymalizować ciepło słoneczne. Wraz ze wzrostem temperatury przenoszą się do sąsiednich lasów, w których wchodzą nawet do dziupli. Tam z kolei przeczekują upały.

Właśnie te ich siedliska zostały zniszczone w wyniku urbanizacji, nielegalnego usuwania kamieni, wandalizmu i bezpardonowego zbierania gadów przez kolekcjonerów. Nie tylko samych węży. Warto wiedzieć, że ten gad żywi się zwłaszcza gekonami. Poluje jednak także na gryzonie i małe torbacze.

Piaskowce, które zamieszkują węże, są cenne w kształtowaniu krajobrazu. Ich usunięcie doprowadziło do utraty siedlisk zarówno dla węży, jak i ich ofiar. Ratowanie węży to zatem także odtworzenie ich kamienistych siedlisk.

Przyrodnicy z Uniwersytetu Technologicznego w Sydney (UTS) niedawno wypuścili sześć tych węży wyhodowanych w niewoli. Wiemy już, że cztery z nich przetrwały pierwsze, najbardziej niebezpieczne miesiące na wolności. A kluczem do sukcesu odtworzenia unikalnego węża są specjalnie przygotowane dla nich sztuczne skały. To one pozwalają gadom uchronić się przed chłodem, pożarami buszu i drapieżnikami. Bez nich dingo, kukabury, drapieżne ptaki czy nawet dzikie koty wyłapałyby je bez trudu.

Zdradnice z rodzaju Hoplocephalus żyją we wschodniej AustraliiMax TibbyWikimedia Commons

Ten piękny wąż o żółtych paskach dojrzewa powoli i zaczyna się rozmnażać dopiero około piątego roku życia. Wydaje wtedy na świat młode na zasadzie jajożyworodności, co jest pewnym ewenementem w tej grupie gadów. Wiadomo, że zwierzęta te kopulują tylko co dwa lub trzy lata. To sprawia, że wąż jest niezwykle podatny na zmiany klimatu, wpływ człowieka i inwazyjne drapieżniki.

Wypuszczenie tej niewielkiej grupy to początek programu. Jeżeli okaże się, że sztuczne głazy pomagają im przetrwać, na wolności znajdzie się więcej zdradnic.