W więziennej celi Jolanta przechowuje pudełko po zegarku Emporio Armani, który dostała od syna. Ma też zdjęcie Sławka, ojca swoich dzieci, które zabiera ze sobą nawet na przepustki. Kiedyś prowadziła własne firmy, posiadała nieruchomości i mieszkała w Stanach Zjednoczonych. Dziś odbywa karę 25 lat pozbawienia wolności za zabójstwo partnera, choć jego ciała nigdy nie odnaleziono. Kobieta nie przyznaje się do winy. W filmie z cyklu Gazeta.pl „Gotowi na wolność?” opowiada o życiu przed zatrzymaniem, procesie i pobycie w więzieniu. Mówi też o swoich dzieciach i planach na przyszłość. Rozmowę z nią prowadzą dziennikarki Hanna Dobrowolska i Nina Cieślińska.


Zobacz wideo

Zakłady karne: wybucha wojna i co dalej?

Jolanta została skazana za zabójstwo partnera. Do dziś nie przyznaje się do winy

Hanna Dobrowolska: Nigdy nie przyznałaś się do popełnienia żadnej zbrodni.

Jolanta: No bo tego nie zrobiłam, no ale to już jest inna bajka, tak że ja już nie chcę rozmawiać na ten temat.

Ale o co cię oskarżono?

O zabójstwo, zabójstwo ojca moich dzieci.

A zarzucono ci, że zastrzeliłaś swojego partnera w łóżku, z tego co pamiętam.

No tak mi zarzucali, no ale…

A potem, że pozbyłaś się zwłok i go…

No pani sobie wyobraża, żebym ja sama, ja kobieta, pozbyła się ciężkiego faceta, 100 kilo ważącego?

Nie zabiłaś Sławka?

Nie, absolutnie. Jak on dla mnie był ojcem dzieci, moim przyjacielem, kochankiem. No po co ja bym miała to robić? To był mój partner, z którym spędziłam 22 lata i gdyby to się nie stało, prawdopodobnie do dzisiaj byłabym z nim. Także on spełniał wszystkie moje wywody. Dla mnie tak priorytetem w życiu były dzieci, dom, praca, a raczej mężczyzna był niestety na takim piątym tym miejscu, przyjemny, ale nie był niezbędny do życia. Raczej był do rzeczy przyjemnych. Do przyjemności, tak?

Dlaczego miałabyś go zabić?

No właśnie, dlaczego? Też zadaję sobie to pytanie.

Dobrze żyliście?

No bardzo dobrze. Piękne życie miałam. I nagle tyk i znalazłam się tutaj w takim pięknym miejscu.

Zakochałaś się w nim?

To tak jak każda, no tak no…

No nie mów, że jak każda. Każda z nas ma inną historię. Czego innego szuka w mężczyźnie i w relacji. A ty mówisz, że miałaś z nim wszystko.

No tak. Takiego sobie wybrałam, takiego miałam. Był grzeczny, miły. Nic ode mnie nie chciał, także…

Co to znaczy, nic ode mnie nie chciał?

No nie chciał cielesności na przykład.

A dzieci skąd się wzięły?

No tak, ale to już później tak postępowało.

Aha, czyli na początku tej znajomości nie byłaś dla niego tą powierzchownością?

Tak, tak, tak, no tak, tak.

Dzieciństwo wpłynęło na jej późniejsze wybory. Jolanta opowiada o przemocy w domu

W takim sensie był pewnie inny niż mężczyźni, których znałaś.

Tak, no spokojny był. Mój tatuś był bokserem i mama piękną kobietą była i on był zazdrosny i ciągle jej tam wmawiał że ma jakieś relacje z innymi mężczyznami, zazdrość i później ją bił. No i tak nawet jako małe dziecko to pamiętam nie mogłam mieć więcej jak 5 lat, bo z ojcem już nie mieszkałyśmy jak 5 lat skończyłam. To pamiętam właśnie te okrzyki tego ojca najpierw taki śmiech brzydki, a potem takie wyzwiska, takie seksualne podteksty i później jak uderzał mamę. I do tej pory właśnie się boję ludzi, którzy krzyczą, śmieją się głośno, seksualne jakieś takie podteksty, kawały czy coś. No tak reaguję strasznie, to jest jakby taka trauma z dzieciństwa.

Ojciec wpłynął na to, jak postrzegałaś mężczyzn i czego się bałaś?

Teraz z perspektywy czasu tak patrzę, że to właśnie to wszystko jest, bo czytałam wiele książek w zakładzie karnym, bo dużo czasów było. Tak, także to są takie te traumy z dzieciństwa, że wszystko się wywodzi z dzieciństwem. Byłam w domu dziecka przez moment, to bardzo przykry okres w moim życiu, nawet doznałam tam takiej rzeczy, to już mogę nam o tym mówić, bo to zły dotyk, to jest takie określenie. Nauczyłam się unikać mężczyzn, nie prowokować swoim ubiorem, żeby nie stwarzać jakichś takich sytuacji, a nawet się nie malować, żeby nie doprowadzić do czegoś takiego. Boję się że tak powiem swojej kobiecości, żeby tylko się nie zainteresowano mną. 

Wiązały się z tym jakieś przykre historie w twoim życiu?

No tak, jak to zawsze takie rzeczy były, nawet od średniowiecza były. Wiadomo jak dzieciak jest pozbawiony opieki dorosłych, to może wpaść w różne tarapaty. No wpadałam, ale nie dałam się w każdym bądź razie, nie dałam się.

Zajęłaś się bratem?

Tak, tak, tak.

Miałaś osiemnaście lat?

Tak, tak.

I o czym wtedy marzyła ta nastoletnia Jola?

Żeby stworzyć rodzinę, żeby mieć dzieci.

Poznałaś tego Sławka i sobie pomyślałaś, że to jest facet, z którym chciałabym ułożyć życie?

Nie no, dla którego mogę gotować obiadki, dziećmi się opiekować. No zamieszkał u mnie, przyszedł, wprowadził się do domu i tam został u mnie. On tak się mną zaopiekował, był miły, nic ode mnie nie chciał. Ja mówię, kurde, że ja tu chyba jestem w ciąży. A on mówi, a to nic, to wychowamy razem. Ja mówię, o Jezu, no dobra.

To taka rycerska postawa.

Tak, tak. I wie Pani, pierścionek brylantowy mi włożył na rękę.

A skąd miał?

To są takie bzdury, ale wie Pani niektórzy myślą, że to są takie jakby historie bajkowe, ale no tak było. Oni chodzili wiadomo po tym mieście. I jak to się nazywa? Cinkciarze. Okradali tych obcokrajowców. Ja tak nawet dzieciom o tym nie mówiłam, że ojciec taki. Zawsze chciałam, żeby ta otoczka ojca była, że on taki fajny i w ogóle. No i kiedyś tam okradli jakąś kobietę i pierścionek.

Dostałaś kradziony pierścionek wyznania miłości?

Nie, nie, nie. Bo ja bym nie przyjęła, jak bym wiedziała, bo jestem wrażliwa na takie rzeczy absolutnie. Tylko po prostu ja się z tymi chłopcami tak zaangażowałam, z tymi cinkciarzami, bo mój zakład to był w centrum miasta na Starówce, gdzie pełno oni mieli tej roboty i ciągle kogoś okradali. Musieli gdzieś ten towar przynieść i, że tak powiem, hop do mnie zdjęcie zrobić, włożyli sobie i czekali do końca pracy, jak ja wychodzę z pracy, odbierali. Oczywiście z tego tam mi coś skapnęło, 10 marek, bo to marki jeszcze wtedy były jakieś tam. Także ja też pomału budowałam sobie, a że jestem oszczędna, bo z dzieciństwa wiem, że trzeba oszczędzać, to budowałam sobie…

Zaplecze finansowe.

Tak tak i kiedyś przyszedł i mówi weź schowaj ten pierścionek, weź go najlepiej na palec włóż, żeby było, że to twój, nie? A ja mówię, skąd ty to masz? On mówi wziąłem mamie mówi, ale nie chcę, bo to jest rodzinne (tak mi nakłamał), ale to nieważne. Starałam się uwierzyć. I przyszła ta moja szefowa i mówi, Jola, co ty masz na ręce? Ja mówię, kurde, pierścionek. A ona mówi, ty, a to chyba brylant jest. A ja mówię, nie jaki tam brylant, to kamyk jakiś taki, nie? Ona mówi, chodź, Jola, tu mam kolegę jubilera, się zna. Poszła i mówi weź ściągnij. A on mówi, Jezus, skąd ty masz ten pierścionek? Przecież to tyle pieniędzy. A ja mówię, dostałam. A ona mówi, ty pamiętaj, że ten pierścionek, co dostałaś od tego chłopaka, to ty z nim będziesz, jak ci chłopak już daje taki pierścionek. No i ten pierścionek tak u mnie leżał, na tym palcu leżał i leżał i przeleżał. Taka historia, ciekawostka.

No to są moje skarby. To są moje majteczki, szczoteczka, zegareczek, opakowanie od zegareczka Armani, co dostałam od syna w więzieniu.

Masz Armani’ego?

No tak, no tutaj mam opakowanie i tak trzymam, mówię że na wyjście.

Ale nie, na łapce masz Armani’,ego.

Tak, ale pudełeczko od Armani’go, mówię. Dostałam w takim prezencie, bo mi nie wierzą, że mam odrobinę luksusu. No, także Armani. Fakt, że to jest Armani… Emporio Armani, a nie Giorgio Armani, bo Giorgio jest najdroższy, a Emporio to już ta jego druga linia.

Urodziło wam się dziecko?

Tak, tak, tak.

To było twoje pierwsze dziecko?

Nie, nie, to było drugie. Ja miałam… Jak Sławka poznałam, to ja byłam w ogóle już brzemienna, bo miałam wcześniej takiego mężczyznę, z którym no wiązałam sobie pewne… Ale on był żonaty się później okazało i po prostu, że niestety nie może być ze mną, żebym sobie ułożyła życie.

I zostawił cię z brzuchem?

No tak, bo wyjechał z kontraktu, tak. Zostawił mi pełną sumę pieniędzy, to było wtedy bardzo dużo pieniędzy, 10 tys. dolarów, także dla mnie to była kwota bardzo duża. Mogłam sobie otworzyć działalność gospodarczą od razu. I to zrobiłam. Później właśnie poznałam Sławka, bo taka byłam zrozpaczona po stracie, że mnie zostawił ten mężczyzna i właśnie dlatego poszłam na tę dyskotekę tam.

Z brzuchem?

Nie, to jeszcze nie było widać, bo szczuplutka, to nie było witać. No i właśnie tam go poznałam, no i później przez tą całą ciążę tak żeśmy byli razem ze Sławkiem.

Troszczył się o ciebie w czasie ciąży?

Ja ogólnie się sama o siebie troszczę, no ale tak, tak. Można powiedzieć, że tak, że bardzo mi pomagał, tak. Ale ja już wtedy sobie kupiłam samochód, miałam samochód. Miałam mieszkanie, miałam firmę. No a że to był akurat niestety taki fajny okres, że ten pan Wałęsa przeskoczył przez ten mur i potrzeba była wszystkiego i to było po prostu… To legalnie wszystko się kupowało i sprzedawało, także to nie było nic tam nielegalnego, także… 

Jakie ty miałaś biznesy, że tyle forsy masz do dziś?

Ja wpadłam w taką dobrą lukę i to były tak… Nieruchomości były prawie za darmo, ziemia byłą prawie za darmo i w pewnym momencie to wszystko tysiąckrotnie więcej kosztowało. Ja żyłam w tym mieście, gdzie pan Donald Tusk, pan Kaczyński, to wszyscy byli moi znajomi. I oni wtedy zaczynali politycznie działać i mieli dostęp do różnych tych… No to był mały światek, bo to jest takie… Trójmiasto nie jest za duże. No tak z ludźmi biznesami, z ludźmi politykami. No wszyscy. Wszyscy. To znaczy ja osobiście znam wszystkich, tak?

Czyli Sławek wychowywał z tobą dziecko, które było innego mężczyzny?

Tak, tak.

Uznał je za swoje?

Tak, tak, tak.

I masz z nim trójkę dzieci?

No razem mamy trójkę dzieci.

Wspólne życie ze Sławkiem miało też ciemną stronę. W rozmowie wraca temat jego zajęć

Gdzie wyjeżdżał ten twój Sławek?

Do pracy jeździł, zarabiał pieniążki.

Też biznesem się zajął?

Tak, tak… niebezpiecznym biznesem.

Jak to niebezpiecznym?

Takie różne rzeczy, że niebezpieczne są interesy.

Powiedz coś więcej.

Nie, no to ja nie mogę mówić takich rzeczy.

Ale mówimy o jakimś półświatku?

No tak, tak, tak. Wiem teraz z perspektywy czasu, że to było złe, bo to było nieodpowiedzialne dla mnie. Nie było odpowiedzialne to dla mnie, bo nie było. Ze względu na to, że jako matka zakładam rodzinę, powinnam być odpowiedzialna za swoje dzieci i je chronić od wszystkiego. Myślałam, że to jest tak jak gdyby…

Poza nami.

Jest to z boku. Ja jestem tą prawą stroną, taka firma i w ogóle wszystko prawidłowe, a on tam te swoje diabelstwa robi, no to niech sobie robi. Ale w którymś momencie to jest jednak zderzenie. No ale to też człowiek sobie nie zdaje sprawy, bo ja naprawdę nie miałam żadnych wzorców wychowania, żeby wiedzieć, wiedzieć, co jest dobre, a co złe. Czasem obydwoje się uczyliśmy tego, co jest dobre, a co jest złe. Także teraz, gdyby karali za te rzeczy, za tamto, no to chyba z dożywociem chyba nie wyszłabym z więzienia, powiem pani szczerze. No tak, taka prawda jest. Kiedyś tam pieczątki przybijałeś, tu zrób kredyt, przybij pieczątkę. Po koleżeńsku, tak? No a teraz to są rzeczy niedopuszczalne, tak? Te faktury, te zbrodnie VAT-owskie są przecież, tak?

Żałujesz tego co się stało? Mówisz cały czas proces poszlakowy, proces poszlakowy.

Ja nie mam czego żałować, bo ja byłam szczerze związana z ojcem moich dzieci. Ja wiedziałam, kim on jest i ja nawet jak dom kupowałam, pierwszy swój. To kupiłam tak, żeby on był bezpieczny, ten Sławek mój. Może to jest bzdura, jak komuś normalnemu takiemu się wyda, że to jest nienormalne. Kupowałam, wybrałam dom, obok którego był lokal nocny, żeby on nie musiał wracać nad ranem, wie pani, żeby bezpiecznie wrócił, żeby sobie tylko na piechotkę, żeby nie ruszał tego samochodu.

Twoja sprawa jest znana medialnie.

No proces poszlakowy.

Ale nie do tego zmierzam zupełnie, tylko wiesz, że jakby pisało się o Jolancie jako tej, która…

Jako bestii!

Nawet nie o to mi chodzi, bo bestia to przy okazji, ale raczej o tej, która zależna od finansów partnera po prostu…

Ale to jest bzdura, bo to ludzie nie znają w ogóle mojego życia i tak sobie mówią, tak? Nie znają mojego życia.

To jaka jest największa bzdura, jaką usłyszałaś albo przeczytałaś na swój temat?

No to nawet, że miałam tysiące kochanków, co jest po prostu bzdurą totalną. Że ja miałam wielu partnerów seksualnych. Absolutnie to nie jest prawdą.

Słuchaj, ja to co przeczytałam, twoja sprawa była jawna, było tam o kochankach, tak?

Tak, to było po zniknięciu Sławka, to raz, dwa, trzy, cztery.

 Jaki zestaw cech był dla ciebie ważny, jak byłaś na wolności?

Spokojny, grzeczny. To najważniejsze.

Czułaś się kochana?

Wie pani, jak ma się 18 lat, to trudno mówić o miłości, można mówić o takiej fascynacji, tak? Ale no tak czułam to, czułam to, no. Każdej tak kobiecie mówią, która się podoba mężczyznom. To że jest się ładną, to trzeba każdemu mężczyźnie dać kolokwialnie mówiąc? No nie, no. Ale tak sobie niektórzy myślą.

Bolało cię to, jak czytałaś to na swój temat?

Znaczy ja powiem pani szczerze, że ja w ogóle nie czytałam tego, bo mnie to naprawdę nie interesowało nigdy w życiu, co kto o mnie powie. Bo ja znam swoją wartość i wiem, kim jestem i nie robię nic złego. A jeżeli ktoś tam sobie gada, on sobie gada. No ja nie będę temu zaprzeczać.

A Sławek nigdy na ciebie nie podniósł ręki?

No w późniejszym okresie raz tak mnie uderzył. No ale no mu wybaczyłam, bo on niestety prowadził takie życie, jakie miał. Otaczał się w takim życiu, w jakim był. Miał dużo takich kobiet, które utrzymywał, także…

Czyli nie byłaś jedyna?

Nie, bo zdawałam sobie sprawę z tego, że ja, no niestety on taki troszeczkę był zbyt… miał inny temperament seksualny, tak to określę. Tak, miał większe potrzeby. Ja znowu mam bardziej takie potrzeby platoniczne niż cielesne. Nawet przy nim się bałam, wie pani, ubrać jakoś fajnie, żeby go nie zachęcić, że tak powiem, do takiego aktu seksualnego.

Nie przeszkadzało ci, że ma inne kobiety?

Musiałam się z tym pogodzić. No bo, miałam albo nie być z nim, albo…

No właśnie, dlaczego wybrałaś życie z nim?

No bo fajnie mi było. On nie chciał ode mnie seksu, to fajnie, niech się tam zaspokaja.

Ale wracał do domu, dom był.

No tak, tak.

To ci wystarczało?

Tak, tak. A jego potrzeby mnie tak specjalnie nie interesowały, no bo ja wiem, że to moja wina była, że ja na przykład nie zaspokajałam jego potrzeb jak gdyby takich jakichś różnych, a ludzie… Niektórzy ludzie jak mają wszystko, mają te środki płatnicze, to im się w głowach czasami przewraca i mają różne fantazje. Tak samo seksualne, tak? I to było bardzo modne w naszym otoczeniu. Jakieś tam trójkąty czy czworokąty, mieszanie par na przykład. Ja absolutnie nie. Jestem monogamistką i absolutnie nie, ani nie uczestniczyłam w różnych takich imprezach. Chodziłam na takie imprezy z nim, które były grzeczne, cichutkie, ale nie jakieś tam szalone wariactwo.

Spełniło cię macierzyństwo?

No tak, jak najbardziej tak. Ja w ogóle chciałam mieć bardzo dużo dzieci.

Jakie było twoje marzenie, jakie fantazje?

Bardzo dużą rodzinę, ośmioro dzieci co najmniej i niestety byłam zmuszana do poronień przez niego.

Czyli zachodziłaś w kolejne ciąże, a on mówił, że stop, ja nie chcę mieć więcej dzieci?

Bo ja nie będę dostępna dla niego, bo albo jestem przed okresem, albo jestem w czasie okresu, albo jestem po okresie. A ciąża to jeszcze w ogóle jest okres taki, że mężczyzna jest w ogóle odsunięty. Także ja rozumiem jego, bo może będąc mężczyzną też bym tak chciała, żeby kobieta była zawsze dla mnie dostępna, bo po to z nią jest. A nie ona, dzieci, to, tamto…

Ja bardzo dbałam o jego bezpieczeństwo, naprawdę. Nie wpuszczałam nikogo do domu z tych jego kolegów w ogóle. Bo to taki świat białych rękawiczek – jego towarzystwo, bo moje zupełnie inne. Może też korzystałam z tego jego, że tak powiem, no ale to w formie prezentów, tam jakieś brylanty i tam coś.

No bo żyliście razem.

Tak, tak, tak, ale żyliśmy w związku bez małżeństwa, także to takie było, że on w każdej chwili mógł sobie odejść i ja, także to była wolna droga, każdy miał swoje pieniążki, nie było z tym problemu.

Sławek zniknął z jej życia w 2001 roku. Jolanta wraca do ostatnich wspólnych dni

A jak się między wami układało w tym 2001 roku? On się chciał z tobą rozstać rzeczywiście, bo to wnioskuję z tego, co piszą w mediach?

Nie, nie, absolutnie nie, on zawsze był za mną, zawsze był za mną. No może gdzieś tam komuś mówił, ja nie wiem, co on, ale ja mogę mówić to, co ja wiem i to, co ja czuję, tak?

Nie było między wami takiego: to koniec, odchodzę czy odejdź. Gdzie mieszkaliście wtedy?

To ja sobie już parokrotnie odeszłam, ale on po mnie wracał. Ja sobie kupiłam mieszkanie takie piękne na Monte Casino, czteropokojowe, takie 200 m sobie fajnie, fajnie sobie odnowiłam sama, zrywałam te tapety, podłogi i okazyjnie kupiłam to przyłazi, mówi: „Nie chodź.”

A gdzie mieszkaliście?

Myśmy mieszkali w Sopocie, ja kupiłam pięć minut od domu to mieszkanie.

Ale tamto było jego?

To było nasze wspólne, to nie może… Zresztą oficjalnie wszystko było, że tak powiem, moje. No bo on nie mógł mieć na siebie z racji prowadzenia swojej działalności gospodarczej.

Żeby czegoś nie stracić?

Tak. Wszyscy oni tracili. 

No to kiedy go widziałaś po raz ostatni?

Jak go widziałam po raz ostatni? No jak wyszedł z domu, z kolegą. Wyszedł z domu gdzieś, jechali tam pieniążki jakieś odebrać i…

On wychodzi z domu, ciebie to nie dziwi, bo wychodzi z domu często, bo to jest jego…

Bo wychodzi, czasami dwa dni nie wraca, cały weekend go nie ma, także ja dopiero po weekendzie zaczęłam pytać.

To był czas wtedy, kiedy już były telefony komórkowe? Mieliście takie…?

Tak, my już mieliśmy długo, bo to jak tylko wyszedł pierwszy telefon komórkowy, to myśmy u niego mieli taką taką cegłę, taką tak zwaną

Czyli mogłaś się z nim jakoś bezpośrednio skontaktować?

Nie no, nie, to już teraz jak on zaginął, to już były te Nokie najnowsze, to żeśmy mieli…

No dobra, ale to co, jego nie ma, ty dzwonisz czy nie dzwonisz? Czy jesteś na niego obrażona, czy…?

Nie no, to nie było tak, że on wyjeżdżał sobie nawet na trzy dni i nie dzwonił. No to dla mnie to było normalne, tak? Jak już po weekendzie nie przyjechał w poniedziałek, to ja zadzwoniłam do takiego jego kolegi, bo miał kolegę w tym Centralnym Biurze Śledczym. Takiego znanego książkowego nawet, zapomniałam, jak on się nazywa, takiego pana z tej komendy i zadzwoniłam, mówię: Józek? On Józek chyba na imię. Mówię: ten Sławka nie ma, bo on mówił zawsze, że jak jego nie będzie, to żeby zadzwonić właśnie do tego Józka. No i jak on, jak nie będzie odbierał telefonu czy coś. No i zadzwoniłam i on mówi: no dobra, to przyjadę do ciebie do pracy. No i przyjechał do mnie do pracy i mówi: no to zaczniemy akcję poszukiwawczą. No i tam zaczęli akcję poszukiwawczą między sobą, gdzie on pojechał, z kim on pojechał, bo jakieś tam pieniądze były, bo przepadły jakieś tam kontenery, co było normą, że raz przepadały, raz przechodziły te kontenery. No i są takie o… Ja powiem pani szczerze, ja wiążąc się z nim, później poznałam tę historię, co oni tam wyprawiają. Zawsze mu kazałam skończyć z tym, no ale to jeszcze troszkę, jeszcze troszkę…

To się zajmowali gangsterką, tak?

Tak. Jeszcze troszkę. Nie robili tego na terenie Polski później, tylko się przenieśli za granicę. Także nie widziałam tego, tylko on przyjeżdżał i to po prostu…

No ale wiedziałaś, że to jest niebezpieczne, tak?

Ja byłam każdego dnia przygotowana, że on o którejś nocy może nie wrócić. Także dla mnie… ja się przyzwyczaiłam do tego, że kiedyś może…

Ale nie było ci to obojętne?

To znaczy, nie było mi to obojętne, bo wolę go takiego mieć, jakim jest, niż go w ogóle nie mieć, tak?

Okej. Jak tak to przeliczysz na to rzeczywiście.

No tak, no to już wolę, żeby tam chlał do tego rana, ale wiem, że wróci, tak? Ja chroniłam obraz ojca jakiegoś idealnego. Moje dzieci nawet… One nic nie wiedziały. One nawet do tej pory nie przyjmują tego… Znaczy ja im tego nie powiedziałam, tylko one to słyszą z otoczenia, że to była ta cała ta, i ci wszyscy ci to są biznesmenami takimi, wie pani, naprawdę biznesmenami. Ale te początki były jakie były.

Ja zapytam inaczej, jak dzieci przeżyły jego stratę? Zniknięcie?

Mi trudno mówić o dzieciach, bo nie znam ich, nie znam. Wie pani, dzieci się tak nie zna dokładnie. Dzieci też nie powiedzą wszystkiego, prawda? Ja sama wychowywałam dzieci, bo jego cały czas nie było. Dopiero w takim okresie, jak już zaczęły się takie groźne rzeczy robić, że tam tego jednego pana zastrzelono drugiego, on musiał wyjechać do Stanów Zjednoczonych przez chyba rok tam siedział, ukrywał, to dopiero tak troszeczkę, że tak powiem, docenił tą rodzinę, dzieci.

Ja rozumiem, ale jednak zniknął całkowicie z ich życia. Na pewno odczuły jakąś stratę. Czy ty rozmawiasz o tym?

Odczuły stratę w sensie prezentowym.

 A dzieci zadawały ci pytania: czemu? Mamo? Czemu tak się stało, jak się stało?

Ale moje dzieci wiedziały, że to jest po prostu taki świat, że ludzie tam czasami giną. Znikają, bo bardzo dużo osób zniknęło, których nawet nie wiadomo, gdzie są. Z tego towarzystwa.

W którym momencie do ciebie dotarło, zakładając, że nie masz nic wspólnego z jego zniknięciem? Że on nie wróci?

Dotarło do mnie to po tym, jak już telefonów nie odbierał, bo zawsze po tych trzech dniach normalnie odbiera albo dzwoni. Że coś musiało się zdarzyć.

Jaką wersję przedstawiłaś?

Wersja jest taka, że przychodzi ten jego kolega i mówi, że musiał gdzieś zostać porwany.

Bo bliscy się ostali. Oni są z tobą cały czas przez tyle.

Tak! No dlaczego nie mają być? Jak człowiek sobie zasłużył na wolności, tak ma tutaj, tak? Jak byłam dla nich dobra całe życie, to teraz te role się odwracają. No nie jest źle. No to oni muszą być lepsi dla mnie niż ja dla nich.

Jednak nie zostałaś skazana za kradzież kwiatków.

No tak, ale ja mam proces poszlakowy, także są różne sytuacje w życiu. Ja uważam, że moje bezpieczeństwo mojej rodziny i moich dzieci jest najważniejsze dla mnie. A resztę no, że mężczyzny nie ma, on takie życie sobie prowadził. No ja wiedziałam, co brałam, tak? Także no…

Po zaginięciu partnera wyjechała z Polski. Opowiada o strachu i życiu w Ameryce

Okej, no dobra, ale i co się dzieje z tobą dalej? Wyjeżdżasz z Sopotu?

Nie, no i w pewnym momencie zaczęli mnie tak, już wiedzieli, oni wrócili, zaczęli mnie tak agresywnie atakować, zajeżdżać mi drogę, że jechali za mną i tam mi tak z trzech stron tymi samochodami.

Nie mów, że się nie bałaś, to jest przerażający scenariusz.

Ja nie mogłam się bać, ja miałam trójkę dzieci w domu, jak ja mam? Ja już raz przeżyłam, że mi dziecko zabrali i musiałam zapłacić pieniądze za dziecko i powiedziałam od tamtej pory koniec.

Kto ci porwał dziecko?

No właśnie koledzy.

Po tym, jak Sławek zniknął?

Nie, wcześniej.

Kogo porwali?

Moją najmniejszą wzięli z przedszkola. Dosyć dawno i powiedziałam, że jeżeli nie skończysz z tymi interesami, to niestety chyba będziemy musieli się rozejść, bo bezpieczeństwo moich dzieci jest zagrożone. I oni przyszli do mnie i chcieli 150 tysięcy dolarów, bo tam jakiś właśnie kontener im zginął i że on ma odpowiadać. A ja mówię, no to… Ja ich nawet do domu nie wpuszczałam żadnego. Ja mówię, to pogadajcie sobie sami, nie? On mówi: a jak chcesz tak gadać, to nie czekaj po przedszkolu. No ja pojechałam do przedszkola, a jej nie ma. Mówi, że odebrali wujek jakiś czy ktoś tam.

Miałaś broń?

Nie, nie, ja nie miałam broni, bo ja nie potrzebowałam broni. Ja powiedziałam, że jeżeli będą mnie tak atakować, ja pójdę na policję. Powiedziałam im otwarcie, że pójdę, bo oni tylko się bali policji, wiadomo, niczego innego. Policji się bali. Najpierw chcieli ode mnie osiem milionów.

Ktoś do ciebie przyszedł, do domu, kiedy Sławka już nie było i mówi: Jola, twój stary nam wisi tyle i tyle pieniędzy, oddasz za niego te 8 milionów?

To będziesz miała spokój.

Albo co? Bałaś się?

Znaczy ja się nie mogłam bać, bo ja byłam przyzwyczajona od dzieciaka do takiego czegoś.

No ale nie masz 8 milionów, choćby ci się nie wiadomo jak powodziło.

Mam, mama.

Miałaś 8 milionów?

No mam, no pewnie że tak.

Dlaczego nie dałaś?

Dlaczego ja mam dać? A dlaczego? Ja wiem, że on ich nie oszukał. Wiem, bo znałam go i wiem, że on był uczciwy w interesach. Robili jakiś kontener, on był warty 300 tysięcy dolarów i ten kontener nagle powiedzieli, że zginął, a oni go sobie gdzieś tam boczkiem sprzedali, a chcieli mieć zysk z tego kontenera i jeszcze chcieli obciążyć kogoś innego za to. Mieli z dwóch stron, bo też są tacy ludzie, którym ciągle jest mało. A on niestety był uczciwy w tych interesach.

Tego jesteś pewna?

No jestem pewna, no bo żyłam z nim 22 lata, tak? A wiem, że środowisko jest nieuczciwe takie, bo oni się… magia pieniądza to dla nich jest no w ogóle coś tam, coś tam, ciągle przychodzili nowi chłopcy, tak zwane słupy czy coś tam. Tak, także raz mi dom się zaczął palić, no to już dla mnie był sygnał jasny – nie mogę tam być.

Stąd pomysł, żeby wyjechać do…

Ja nawet gdybym dała im te pieniądze, to oni by mnie dalej atakowali, bo ja jestem taką kobietą, która pracuje, która cały czas coś tam robi, która tam rozmnaża.

Byłoby jeszcze z czego wziąć.

Tak, no oni by cały czas chcieli, bo to był ten czas tych kar, a jak jego nie było, to oni by chcieli mnie tam opętać. Oni by chcieli seksualnie wciągnąć tam też do swoich potrzeb, bo to też taką miałam propozycję, niejedną od nich, że jak teraz będziesz ze mną, to wszystko… Ja mówię: nie, dziękuję. Także no i tak pomyślałam, że trzeba zmienić otoczenie i później poznałam tego mojego męża amerykańskiego na tej plaży. Ja mam męża w Stanach Zjednoczonych, który czeka na mnie 18 lat. Ja dwa lata przed zatrzymaniem jego poznałam, także myśmy mieli taki krótki związek. Ja zdecydowałam się wyjechać na stałe do Stanów Zjednoczonych i on czeka na mnie, że do niego przyjadę, że do niego wrócę. Co tego kwiatku jest pół światku, więc mógłby tam nie wiadomo co wziąć. Bo on jest zamożną osobą, więc to też o czymś świadczy. On już niestety teraz jest w podeszłym wieku, bo ma 75 lat i tylko to, że taki sprawny jest w sumie, no bo kiedyś był akrobatą w Las Vegas i wyjechał z grupą teatralną mając 17, akrobatyczną, przepraszam, mając 17 lat, no i tam został. Ja szukam dla niego dobrej kobiety.

Jola, ja chcę, wiesz. Męża mi swojego wciskasz? Zwariowałaś? No przecież, dla ciebie czeka no. Tyle lat na ciebie czeka. 

Jak do męża, on ma dom zawsze pusty.

A gdzie wy mieszkaliście w tych Stanach?

W Las Vegas.

On jest Polakiem?

Tak, Polakiem, który 17 lat miał, to został tam. Do tej pory staje na głowie, a jak tam whisky sobie wybije, to na rękach chodzi. Także no to jest staruszek jeszcze taki dziarski.

A ty też jesteś dziarska, co?

No ja też jestem dziarska.

Jesteś dziarska Jola, nie ma tutaj co, tak widać. I on nie ułożył sobie z nikim w życiu innym?

No nie no, no lubi mnie, no to czeka na mnie, no jest ze mną wesoło chyba. To jest mężczyzna, którego poznałam po prostu na plaży w Sopocie, jak byłam sama. On się rzucił na mnie na tej plaży. A plaża o tej porze zawsze pusta jest, bo piąta rano to nikogo nie ma i zależało mi na chwili. No i tam właśnie go poznałam.

Pies na baby.

Zawsze miałam wizę do Stanów Zjednoczonych, bo tam jeździliśmy jakieś sprawy załatwiać. Tam dzieci chodziły do liceum, studia kończyły, z tą wizą to nie było problemu. Żeby dostać obywatelstwo w Stanach Zjednoczonych, trzeba czekać 3 lata nie wyjeżdżając, ponieważ nie można przekroczyć terytorium. No niestety, panowie z FBI przyszli mnie w tym czasie przesłuchać i moja kariera tam się zakończyła.

Masz swoją amerykańską bajkę i…

Siedzę z mężem na basenie i helikopter nad nami krąży. Ja mówię, kurde, myślą, że to gwiazda filmowa jakaś? A mój małżonek mówi: kurde, to chyba po mnie lecą. A ja mówię: chyba po mnie lecą, nie? On mówi: no gdzie po ciebie, mówi, ty taki anioł.

A czemu tak powiedziałaś?

A nie wiem, ja tak sobie żartowałam, bo ja sobie żartuję z siebie.

Zatrzymanie zakończyło jej życie w Stanach Zjednoczonych. Sprawa zabójstwa wróciła ze zdwojoną siłą

No dobra. I co się dzieje wtedy?

No i pukają panowie, nie? I mówią: „No pani Jolanta? No to prosimy z nami. No i i oni mówią na ten żebym na maskę się położyła, ręce do tyłu. Mówię: „A co się stało? Mówię coś, mówię dzieci coś syn zbroił”. On mówi nie jest pani zatrzymana na podejrzenie, że męża, nie? A ten drugi mówi: „No przesłuchanie” mówi do Polski na 14 dni i mówi: „No tylko ściągnie pani brylanty z rąk, nie?” I dokumenty pani nam da, nie? No i córka mówi: „Jezu mamo, co to chodzi o tatę?” A ja mówię: „No chyba tak, nie?” Mąż później przyszedł z pracy, mówi: „Jezu, gdzie? Jolo tego?” No i później przyszedł do mnie mąż do więzienia, mówi: „Jezu, no to cię podejrzewałem”.

Przyjechał do Polski? Czy jeszcze się spotkaliście w więzieniu tam?

Nie, no odwiedzał mnie tam, bo ja tam 6 miesięcy byłam.

Zanim cię deportowali do Polski, to byłaś zatrzymana tam?

Tak. Czekałam na ekstradycję, bo nie chciałam się dobrowolnie poddać panom. Powiedziałam, że mogę dobrowolnie sama polecieć, kupić sobie bilet. Ale że z nimi dobrowolnie nie, bo nie przyznaję się, że tak powiem, do tego czynu, no to nie pojadę. No i czekałam pół roku na ten proces. To tam małżonek przychodził do mnie co tydzień, mnie odwiedzał, nie? Z karabinami czekali na mnie. Ja mówię: „Jezu panowie, po co ja nie ucieknę.”

Ale chyba ci wtedy nie było do śmiechu, co?

Było mi z nimi fajnie, z dwoma panami tak pod paszkę żeśmy sobie szli do samolotu pasażerskiego.

A ręce były skute?

Nie, nie. Powiedział, że daje mi ten i żebym włożyła mu rękę pod mankiet jak para, także takie zasady były fajnie utrzymane, no bo też widzą, że normalna jestem, a nie jakaś tam wariatka. Mówią: o Jola, to przesłuchają cię i wrócisz z powrotem, nie? No dobrze, dobrze. No dobrze, no i tak mi się zeszło 18 lat. 

Przesłuchali cię i od razu trafiłaś do aresztu?

No tak. Ale żyję, zdrowa jestem, moje dzieci są zdrowe, bezpieczne, fajne sobie życie mają.

No dobra, ale siedzisz przed prokuratorem, bo się domyślam, przed prokuraturą, który ci mówi…

No tak, popłakałam się tam, bo jeszcze oczywiście te osiem milionów doszło do tego. Od razu mnie chcieli zrobić sprawę o oszustwo, że ja ich oszukałam, bo zrobili mi sprawę sądową i ja jako wiarygodna osoba tam faktycznie podpisywałam dokumenty takie, a jak on zaginął, to oni się już nie rozliczyli i że to ja mam oddać te… Ja nie byłam w udziale z nimi w tym, bo ja z nimi tego nie robiłam. To jak mam oddać? Później mnie pod przymusem kazali podpisać jeszcze raz takie blankiety, że to szło jeszcze więcej tych pieniędzy. No to ja już ze strachu mówię, że podpisuję wam wszystko. I tak nie mam tych pieniędzy i tak nie mam do nich tych pieniędzy, mówię. Oni: a wiesz, kłamiesz, że masz forsy, a ja nie mam pieniędzy. No i ta prokurator zrezygnowała z tego oszustwa, powiedziała, że absolutnie nie ma do mnie tego, bo widzi, że nie zgadza się to.

Ale z zabójstwa nie zrezygnowano? Co więcej, zarzut jest dosyć precyzyjny.

Jest precyzyjny, ale ani nie ma tego narzędzia zbrodni, co oni mnie oskarżają, ani nie ma ciała.

To był konkretny model pistoletu, który miałaś.

Ale nie ma ciała, no to pistolet to jest, przecież wszyscy nosili pistolety przy sobie, każdy miał pozwolenie na broń.

A zarzucono ci, że zastrzeliłaś swojego partnera w łóżku, z tego co pamiętam?

Bo tak mi zarzucali, no ale…

A potem, że pozbyłaś się zwłok i go…

Pani sobie wyobraża, żebym ja? Ja, kobieta, pozbyła się ciężkiego faceta 100 kilo ważącego.

A brat ci nie miał pomagać? Nie został skazany?

Mój brat jest alkoholikiem. Jak mu się da alkoholu, on powie wszystko, co pani chce.

Jak ty reagujesz, kiedy najpierw w prokuraturze, później w sądzie, potem media też to powtarzają, słyszysz czy czytasz, że jesteś osobą, która zastrzeliła ojca swoich córek, pozbyła się ciała, a potem z tego, co zrozumiałam, jeszcze to ciało wykopała i gdzie indziej spaliła?

Dla mnie, powiem szczerze, że nie miałabym takiej siły psychicznej, fizycznej, szczerze mówiąc, no bo różne rzeczy potrafię zrobić, ale nie aż takie, tak. A wiem, że ludzie są zdolni do różnych rzeczy, że człowieka za pieniądze można do wszystkiego namówić, tak?

To myślę, że tu masz pełen obraz.

Tak, tak, tak. No ale i na wolności da pani tysiąc dolarów, to ktoś pani zrobi wszystko, co pani chce, i powie wszystko, co chce.

I uważasz, że podstawą do oskarżenia ciebie, następnie skazania, są właśnie wersje ludzi, którym przekupiono ich, żeby świadczyli przeciwko tobie?

Ja nie wiem, jakimi metodami. Wie pani, kiedyś takie było w komunizmie: daj mi człowieka, znajdę na niego artykuł, tak. Żadnych motywów nie znalazł, no bo nie było motywów. On sobie mógł, jak gdzieś chciał iść, to mógł sobie iść do jakiejś innej kobiety. Ja bym nie miała nic przeciwko, bo ja uważam, że jak ktoś kogoś kocha, to akceptuje jego szczęście. Dla mnie jego szczęście było ważne, tak?

To gdzie jest Sławek teraz?

Nie wiem. Nie wiem, pewnie leży zakopany albo spalony w tej chwili, no. No prawdopodobnie tak jest, tak jak to oni robili, bo to są te ich metody. Tak jak teraz czasami tam obejrzę „Uwagę” czy coś, no to tak nawet po 30 latach odkrywają zwłoki gdzieś tam.

Wyrok 25 lat więzienia zmienił jej codzienność. Jolanta mówi, czego nadal nie potrafi zaakceptować

Czy masz tutaj jakiś przedmiot, który masz ze sobą od początku odsiadki? Czy jest jakiś tutaj ważny przedmiot?

Mam zdjęcie, które trzymam, dzieci i ojca dzieci. To mogę takie pokazać.

A to jest Sławek?

Tak, tak. Noszę go cały czas ze sobą, gdzie jadę na przepustkę, czy idę do pracy, to go noszę w okularach takich do czytania.

Dlatego pytałam, czy ten Sławek do ciebie wraca. Wraca chociażby tutaj.

On nie wraca, bo ja go mam cały czas ze sobą. Nie musi wracać. To tak jak ma się Boga. Boga ma się w sercu. Ja jego też mam w sercu.

Czyli nie masz złudzeń, że on nie żyje?

No nie mam złudzeń, nie, bo to był taki człowiek, który by się odezwał do mnie i do dzieci, bo wiem, że jak kogo, jak kogo, ale mnie to naprawdę kochał, tak?  Bo ja dla niego byłam wszystkim. Ja mu dostarczałam. No tylko nie mogłam mu zrealizować, że tak powiem, tych potrzeb wygórowanych, ale może to było też wynikiem po prostu tego życia, jakie prowadził. Że jeżeli raz się na przykład spróbuje jakiegoś kontaktu seksualnego, który dostarczy jakieś wyższe emocje, bodźce, to później się chce więcej, więcej, tak? Może to być, co też…

Apetyt rośnie w miarę jedzenia.

Tak, ja to rozumiem.  A ja nie zaspokajałam widocznie jego i może raz spróbował i chciał jeszcze go więcej. Ale ja nie chciałam tego i ja nie przekroczę pewnej granicy, niestety.

No tak, ale odbiegamy od tematu, no bo zostałaś skazana na 25 lat pozbawienia wolności z możliwością wyjścia po 20 latach. To jest zarąbiście surowa kara.

Ale to już jest po. Ja już nawet nie chcę z tym dyskutować, bo…

Ale jak to przyjęłaś, skoro mi mówisz i powtarzałaś to, że jesteś niewinna?

Moja niewinność w ogóle nie ma w tym znaczenia. Fajne jest to, że moje dzieci są, wie pani, całe, zdrowe. Ja się czuję odpowiedzialną matką i wiem, że dla moich dzieci… O Jezu, mi się teraz chce płakać, jak tak mówię. Dla moich dzieci zrobię wszystko. Te 20 lat to nie jest nic dla moich dzieci, nie, dla bezpieczeństwa na przykład. O, pani patrzy, co tu się stało.

Ale jak mówisz, że dla dzieci zrobisz wszystko, dlatego tak myślę, czy jeśli mężczyzna zagrażałby…

Ale on nie zagrażał nikomu, absolutnie.

Ale jego praca już zagrażała. A jest coś, no bo minęło parę lat, paręnaście lat, coś, czego nie potrafiłaś wyjaśnić w czasie procesu, a dzisiaj…

Ja niczego nie potrafiłam wyjaśnić, powiem szczerze.

A dzisiaj spróbowałabyś coś?

Nie, ja nawet nic nie chcę wyjaśniać, powiem szczerze, bo uznano mnie za winną i powiem szczerze, że ja zawsze biorę wszystko, zawsze przez całe życie od dzieciństwa. Ktoś coś zbroił. Moja wina. Dobra, ja dam radę. Winna jestem. Dobrze.

A czujesz się winna?

Nie, ja nie czuję się winna, bo ja nie zrobiłam nic złego, żeby miała się czuć winna.

A facet, który przeciwko tobie świadczył, był rzeczywiście twoim kochankiem?

No tak. Takiego smarkacza poznałam w sklepie jakimś i tak się na mnie spojrzał, no to ja też się na niego spojrzałam i myślę: o, taki ładny, oczy ma takie ten, rzęsy.

Dużo młodszy?

No tak jak mój syn w takim wieku. Troszkę może starszy, nie, ale taki poważny chłopiec. No i jakoś tak, no ale to niestety ten chłopiec ciągle chciał coś, a samochód mu kupiłam, a to ta, a to on ciągle. Już nawet nie miał pieniędzy na dentystę, chciał, żebym mu dała 200 złotych na dentystę. Ja mówię no słuchaj, przesadzasz.

I to on powiedział, że kazałaś mu wykopać zwłoki byłego partnera?

Tak, tak, bo ja powiedziałam… Bo on chciał ze mną ślub wziąć, ten smarkacz, i co chodziliśmy, to on mówił: o, choć ja cię kocham, weźmy ślub w tym kościele. W związku z czym, no ja powiedziałam, że nie, no ja nie chcę, już kupię ci jeszcze to i daj mi spokój.

Rzuciłaś go?

Powiem pani tak, zrobiłam to samo, co ten norweski ojciec mojego syna. Dałam mu pieniądze, żeby mi dał spokój, ale on nie chciał dać spokoju. On powiedział, że albo ja, albo nikt mnie nie będzie miał.

Ale czemu on powiedział, że wykopał kości twojego byłego partnera i je palił gdzieś w lesie? Jola, na podstawie czyjegoś gadania trudno kogoś skazać, tam musi być coś więcej.

Jak widać, nie trudno. No dobrze, on pokazał im jakąś dziurę.

W jakimś garażu?

Garaż był, wiadomo, ale w garażu nie znaleziono żadnych substancji, które wskazywałyby na obecność naskórka czy DNA, przecież to jest który wiek, no to DNA to chyba nie można zlikwidować, żeby kogoś pochować, żeby nie było śladu, tak. Ja nie wiem, bo ja nie znam się, ja nie jestem chemikiem, no ale ja nie będę dyskutować. Oni powiedzieli, że ja to tak wyczyściłam, że śladu nie ma. No jak można wyczyścić coś? Nie ma zbrodni idealnych, żeby nawet ziarenka DNA nie było… Że zakopał ciało i nie ma żadnej kostki? Że jest jakieś spalenisko? Ale może sobie kiedyś tam kopał kogoś, jakiegoś psa czy kota. Wie, co on tam robił? Nie znam jego przeszłości.

Czyli oni obaj, i brat, i ten mężczyzna, świadczyli przeciwko tobie.

No tak, no. Ale to były takie doświadczenia… że po prostu nie było na to żadnych takich… Wie pani, istnieje mit, że wszystkie dowody powinny świadczyć na rzecz oskarżonego, a tu te dowody wszystko świadczą na niekorzyść. Nie było żadnych dowodów. Że tam gdzieś to ten adwokat jeszcze patrzył, że z rzeki kość wyłowił. Pani mi powie, kości mamutów to wiedzą, że kiedy ten mamut się urodził, kiedy zmarł, a tu jakąś kostkę przedstawili, że tylko, że to jest płeć męska. No dla mnie jak no bzdura. Przecież no każda kość ma DNA tak, że się wypłukała przez jakiś czas. No nie wiem. No może się i może wypłukać. Nie wiem. Nie znam tego maty. No i co ja mam tak dyskutować?

Czujesz się wrobiona?

Takie życie sobie wybrałam, takie życie prowadziłam niebezpieczne i to jest może kara za to, no ale… Fajnie, fajnie. To wygląda. Kończymy, bo to już godzina czasu.

Siedź

Ja już i tyle tak siedzę 18 lat, a ty jeszcze patrzysz na mnie tutaj.

Gdzie ci się śpieszy?

No śpieszy mi się, mam dużo rzeczy do załatwienia. Ty masz czas. Ja zaraz wychodzę warunkowo. Koniec kary za 7 lat, tak, ale wychodzę z wokandy za 2 lata.

A afirmujesz to sobie?

Taki mam plan, tak i tak dążę do tego i wydaje mi się, że sobie zrealizuję, bo uważam, że człowiek jest od tego, żeby sobie zakładać jakieś plany, marzenia i je realizować. No i myślę, że tak będzie, no bo spełniam wszystkie wymogi tutaj służb więziennych, które mają. I tak jak przyjechałam do tej Turawy, to był taki pan wychowawca, pan Maciej, i powiedział mi tak: no pani Jolu, no to ja pani powiem. To patrzę na pani akta, tu pani idzie na KO w tym roku, w tym roku pani idzie na przepustkę, w tym roku pani wychodzi. To był taki wychowawca z 25-letnim doświadczeniem. Wiadomo, że kobiety mają lepsze relacje z mężczyznami niż z kobietami. A ze względu na to, że teraz mamy pana wychowawcę, w związku z czym myślę, że to tak właśnie pójdzie, jak tamten wychowawca mówił. Tak samo to przejdzie na tego pana wychowawcę i będę miała to wyjście zrealizowane w tym terminie, tak jak pan wychowawca.

Jakim cudem nie straciłaś w ogóle tej wiary i nadziei, siedząc tyle w zamknięciu?

No ja uważam, że życie jest jedno. Trzeba czerpać z niego. Nawet że ja tutaj jestem. To ludzie mają naprawdę gorsze rzeczy. Gorsze rzeczy, tak. Nie mają nóg, nie mają rąk, nie mają oczu, no a ja to wszystko mam – ręce, nogi, oczy. Faktem jest, że na przykład moje zmysły tu w tym miejscu, jako takiej osoby, która lubi piękno, ładne rzeczy, są codziennie gwałcone, że tak powiem, dosłownie. Zmysł słuchu, zmysł wzroku, zapach, no wszystko także. No, ale no walczę z tym, troszkę się tak izoluję cały czas. Tak, tak, tak. No i ćwiczę, ćwiczę to zdrowie maksymalnie, żeby. Już korzystam tutaj… O! Takie sobie zakładam obciążenie!

Żartujesz?

No i tak. I tak lecę, tylko one jak już się…Tutaj już są cztery, nie? No to tak sukcesywnie sobie trzy razy po sto takich podciągnięć.

Sto robisz powtórzeń?

Trzy razy dziennie. Ale robię tysiąc powtórzeń normalnych, takich łóżkowych, brzuszków różnych. Robiłam to na świetlicy, bo tam są fajne maty, ale był problem, ponieważ panie sobie mówiły, że ja ciągle tam ćwiczę. Ja ćwiczyłam o godzinie siódmej rano i o godzinie dziewiętnastej wieczorem przez 45 minut. Ale jednak zakłócało to rytm dzienny innych pań tutaj przebywających i poszły na skargę na mnie do wychowawcy. Mówię do wychowawcy, no to chyba to jest raczej dobrze, że staruszka dba o swoje zdrowie, tak i ćwiczy, tak, ale no poradzono mi, żebym te ćwiczenia robiła w celi, w związku z czym wykonuję je w celi i nie rzucam się w oczy, tak, bo nie chcę skarg. Wiadomo, jak tu są kobiety przepustkowe, to reszta pań jest bardzo negatywnie nastawiona do tych pań, co chodzą, bo wiadomo, są zazdrosne.

W więzieniu to był mój jedyny właśnie problem, izolacja, odrzucenie przez osadzonych, w sensie, że jest się innym. Bo ani nie piję kawy, tej ziarnistej takiej, wie pani, takiej mocnej, ani papierosów nie palę, te papierosy integrują, widzi pani, tam na tę palarnię łażą całe, a nigdy w życiu nie paliłam, ani nie piję alkoholu, ani żadnych narkotyków, także nie znam takich tematów. Dla mnie są to rzeczy niepotrzebne i po prostu nie rozumiem tych rzeczy. I unikam właśnie takich osób, które, no jestem inna, ćwiczę sobie, piję wodę z cytryną rano. Mam inne nawyki kulturowe, co innego w tej telewizji oglądam, tutaj sobie oglądamy „Fokusa”, „Galileo”, „Agrobiznes”, informacje, a przeważnie panie w więzieniach co to oglądają? „Ukrytą prawdę”, „Dlaczego ja?”, „Detektywów”. Takie programy, no ja nie lubię takich rzeczy.

Pierwsze przepustki przyniosły nieoczekiwane emocje. Nawet zwykłe wyjście wymagało przyzwyczajenia

Zwróciłam tutaj uwagę na scenę, jak był obiad i była wydawka, że wyszłaś ze swojej celi i ruszyłaś tam bez kolejki. Powiedz, te pozycje, wyroki? Budują pozycję od ilości lat?

Nie, nie, no to chyba się trzeba wstydzić. Chociaż nie wiadomo, bo to każda grupa społeczna ma swoje, jakieś tam kieruje się swoimi upadkami, prawda?

Ale przepraszam, jak się ma wyrok za głowę, to nie jest tak, że inaczej się te osadzone traktuje i mają większy posłuch?

Znaczy ja nigdy tak nie myślę. Akurat tą grupę, co pani widzi, to wszystkie są z tego samego artykułu. Także no powiem tak, z żadną z tych pań nie rozmawiam ogólnie. Nawet z tych, co tamta grupa jest. Rozmawiam o tak. Nie utrzymuję w ogóle takich kontaktów, nie? Nawet takich, no, w ogóle żeby kawę wypić czy coś, no to absolutnie nie. Jak są te panie na spacerze czy coś, to ja nie, no odwracam głowę w drugą stronę, patrzę się na niebo, na drzewa.

Chodzisz na przepustki?

No tak!

Od kiedy?

No już od roku chodzę, tak. Tak, od roku chodzę, tak.

Gdzie byłaś pierwszy raz?

Z synem byłam, najpierw mnie syn pobrał tutaj do Opola. Później na drugą też mnie pobrał do Opola.

To były krótkie takie?

Ośmiogodzinne, później na 30 godzinną żeśmy spędzili w hotelu. Koniecznie sama chciałam na ten basen. No, no, taki fajny, taki luksusowy mały hotelik. Tak, przyjemny. I drogi.

Kiedy wcześniej byłaś na basenie? W sensie? Wtedy w Las Vegas?

No tak, tak, tak.

Czyli nie byłaś kilkanaście lat?

No tak, i euforia! Syn mówi: „Mamo, ty przestań, jak gdzieś idziesz, to nie musisz się pytać czy możesz, bo jak gdzieś idziemy, nie?” Pytam przepraszam, czy ja mogę wyjść, odejść na chwilę? A ja mówię, czy mogę iść do toalety? Nawet jak siedzimy w towarzystwie. Przepraszam, czy ja mogę do toalety? Mówię, mamo, no daj spokój.

Zostało to, co?

Tak, takie nawyki. Albo jak gdzieś tam jemy czy coś, mówi: Jezu, mamo, jak ty jesz? Ja mówię: dziecko, tak jak one jedzą.

I za czym tęskniłaś?

Jak wyszłam na pierwszą przepustkę to syn mówi, że mamo, oszalałaś, a ja go zarzuciłam do tej przymierzalni, tymi rzeczami. A to taki był pierwszy szok. No i oczywiście jak jeszcze wcześniej marzyłam co rozmawiałam z panią dyrektor, która jest teraz dyrektorką, ona mnie się pytała co jakie mam marzenia. Ja mówię pani dyrektor marzy o tym kotlecie schabowym w Turawie żeby wyjść na KO. No, tak troszkę niedługo przyjdzie ten kotlet schabowy, ale też czasami uważałam, że komisja się ze mnie naśmiewa, jak mówi o tym kotlecie schabowym. Ale w końcu zrealizowałam ten kotlet schabowy, no i tak już…

Jak smakował ten kotlet schabowy?

Powiem, że wcale nie rewelacyjnie, bo to było tam rożno w Turawie i to taki był na takim oleju. No nie, nie był zły.

Sporo przegapiłaś będąc tutaj.

To straciłam, to, że nie byłam babcią. Tak, ale to nadrabiam, no. Dla mnie to jest to najgorsze, przykład, że ja jako matka, że matka to powinna być taka, tak, że powinna dawać przykład, tak. Może nie byłam taką matką, wie pani, teraz tak po przemyśleniu, to zbyt mało dawałam im emocji, bo to był świat, że trzeba było pieniądze, kariera. I to mi sąd zarzucił w papierach, że ja robiłam karierę, mało się dziećmi zajmowałam, a sąd ci pyta, bo moja teściowa tak powiedziała, że ja mało dziećmi się zajmowałam. A sąd mówi, a co by pani Jola w tym czasie robiła? Paznokcie malowała? Teściowa mówi: nie, pracowała. No wie pani co, to, że ja pracowałam na rodzinę, to mi jest zarzucane.

No sąd też powiedział, że jesteś zimna, bez skrupułów.

Tak, tak, tak. No w pewnym sensie jestem, bo znam życie od najgorszego bagna i w różnych takich sytuacjach byłam naprawdę bagiennych, tragicznych. Których to nawet nikomu nie powiem, ale ja to znam i nie chcę tego widzieć, nie chcę tego brudu tego znać. Chcę tylko widzieć wszystko dobre.

Przyszłość pozostaje dla niej niewiadomą. Na pytanie o wolność odpowiada bez wahania

Masz jakiś plan? Wrócisz do Stanów?

Nie, nie mogę, bo chyba, że no mam zdjęcie z Donaldem Trumpem. Jak byłam w Las Vegas to mu wyślę na maila i poproszę o indywidualną wizę. Poproszę się oczywiście, może mi łaskę okaże, bo osób karanych nie wpuszczają do Stanów Zjednoczonych i to jest problem, bo ja nie mam jeszcze tego obywatelstwa, mam tylko green card. No ale można żyć na całym świecie, także ja tam uważam.

Zaraz to mówisz, że wrócisz do męża, może mąż wróci do ciebie i dlatego pytam, jaki masz plan?

To znaczy no nie wiem jeszcze, jak mi się z nim ułoży, czy to będzie związek, czy to nie będzie związek, no w każdym razie będziemy jakiś czas razem, wszystko mam i nic mi nie jest potrzebne i nikogo nie potrzebuję.

Możesz o sobie tak dzisiaj z pełną świadomością powiedzieć: ja jestem gotowa na wolność?

No ja już jest wie pani co? Ja jestem zawsze wolną kobietą. Czy ja jestem tuta, mi tej wolności nikt nigdy nie zabierze.

Zachęcamy również do przeczytania innych historii z cyklu „Gotowi na wolność?”.

Magda w „Gotowi na wolność?”. Zadała partnerowi 34 ciosy nożem. Nie pamięta ani jednego

Marta w „Gotowi na wolność?”. Dostała 25 lat za śmierć syna. „Ja wiem, co zrobiłam, ale…”

Zabili go i zalali betonem? Tajemnica biznesmena z Sopotu wciąż budzi emocje

Udział