-
Wiązanie traw ozdobnych. Które gatunki tego wymagają?
-
Jak krok po kroku związać trawy, aby nie doprowadzić do gnicia kępy?
-
Najczęstsze błędy przy zabezpieczaniu traw na zimę
Wiązanie traw ozdobnych. Które gatunki tego wymagają?
Nie wszystkie trawy ozdobne potrzebują wiązania na zimę. To, czy wymagają takiego zabiegu, zależy przede wszystkim od budowy rośliny, odporności na mróz oraz sposobu, w jaki radzi sobie z nadmiarem wilgoci i zalegającym śniegiem. Zabieg ten jest istotny głównie dla wysokich gatunków tworzących gęste, okazałe kępy, których wnętrze łatwo zatrzymuje wodę. Trawy, które warto wiązać to:
-
miskant chiński i miskant olbrzymi – ze względu na spore rozmiary i masę liści, które pod ciężarem śniegu mogą się wyginać i łamać, a także podatność wnętrza kępy na gnicie od gromadzącej się wody;
-
trawa pampasowa – jest szczególnie wrażliwa na zimową wilgoć, dlatego wiązanie i dodatkowe zabezpieczenie od góry są dla niej kluczowe;
-
piórkówka – zwłaszcza w chłodniejszych regionach kraju, gdzie ryzyko przemarznięcia i uszkodzeń przez wilgoć jest wyższe.
Trawy, które nie wymagają wiązania, to gatunki o wysokiej mrozoodporności i sztywnych pędach, takie jak trzcinnik ostrokwiatowy, mozga trzcinowata, kostrzewa sina czy ostnica włosowata. Poza tym wiązania nie wymagają turzyce zimozielone, które dobrze zimują w formie zielonych kęp bez konieczności jakichkolwiek zabiegów korygujących czy wiązania.
Jak krok po kroku związać trawy, aby nie doprowadzić do gnicia kępy?
Wiązanie traw ozdobnych jest stosunkowo łatwe, ale żeby zabieg ten przebiegł bezproblemowo i przyniósł roślinie realne korzyści, warto pamiętać o kilku zasadach. Przede wszystkim należy go wykonać po pierwszych lekkich przymrozkach, kiedy trawy w pełni zakończyły już wegetację i zaschły, ale jeszcze przed nadejściem głębszych, silnych mrozów. Zazwyczaj jest to listopad, ale sporo zależy od regionu i aury panującej jesienią.
Poza tym istotne jest, aby wiązać wyłącznie całkowicie suche trawy. Jeśli liście zostaną złączone po deszczu lub rosie, zamknięta wewnątrz kępy wilgoć – w połączeniu z brakiem przewiewu – błyskawicznie doprowadzi do gnicia, rozwoju pleśni i obumarcia całego środka rośliny.
Samo formowanie wiązanki jest dość proste. Liście należy zebrać dłońmi ku górze, układając je w równą, zwartą strukturę w formie snopka. Szczególnie przy większych kępach warto poprosić drugą osobę o pomoc przy ich ściskaniu lub posłużyć się miękkim sznurkiem tymczasowym, co ułatwi równe nałożenie ostatecznego wiązania.
Główny sznurek zakłada się na wysokości ok. 2/3 wysokości kępy. Takie umiejscowienie sprawia, że dolna, szersza część rośliny tworzy stabilną podstawę, a górna część naturalnie rozchodzi się na boki, umożliwiając swobodne zsuwanie się śniegu i deszczu. W przypadku bardzo wysokich i masywnych gatunków niezbędne jest dodanie drugiego wiązania (ok. 20-30 cm od wierzchołka). Zapobiega to rozpychaniu i łamaniu górnych partii pędów przez silne wiatry oraz czapy śnieżne.
Do wiązania traw należy używać naturalnych, biodegradowalnych materiałów, takich jak sznurek jutowy, sizalowy, bawełniany, taśmy lniane lub tradycyjne paski ze słomy. Są one w pełni bezpieczne dla tkanek roślinnych, nie wrastają w pędy i z czasem ulegają naturalnemu rozkładowi.

Najczęstsze błędy przy zabezpieczaniu traw na zimę
Podczas przygotowywania traw ozdobnych, otwiera się w nowym oknie jesienią łatwo o drobne pomyłki, które zamiast chronić roślinę, mogą jej zaszkodzić. Do najczęstszych błędów popełnianych w ogrodach należy zbyt wczesne wiązanie roślin, gdy ich liście i pędy są wciąż zielone. Związanie aktywnie wegetującej rośliny drastycznie ogranicza cyrkulację powietrza wewnątrz kępy. Zamknięte w środku zielone tkanki zaczynają się dusić, co stanowi idealne środowisko do rozwoju chorób grzybowych i szybkiego gnicia rośliny.
Tak samo działa wiązanie wilgotnych i mokrych traw. Woda uwięziona pod warstwą sznurka nie ma jak odparować. W połączeniu z ujemnymi temperaturami lub jesienną wilgocią prowadzi to do rozwoju pleśni.
Problematyczne jest także sięganie po druty ogrodnicze, sztuczne sznurki polipropylenowe, linki nylonowe czy popularne plastikowe opaski zaciskowe. Twarde, nierozciągliwe materiały pod wpływem wiatru wrzynają się w liście i pędy, przecinając je oraz raniąc tkanki. Ponadto sztuczne tworzywa nie przepuszczają powietrza i nie ulegają biodegradacji.
Dla traw ozdobnych złe jest również zbyt ciasne i mocne ściskanie kępy. Zbyt mocny nacisk sznurka dosłownie „dusi” roślinę, miażdży pędy i blokuje swobodny przepływ powietrza. Uszkodzone mechanicznie łodygi stają się bardziej podatne na gnicie i infekcje patogenami.
Nieodpowiednia wysokość wiązania także działa na nie niekorzystnie. Zbyt niskie wiązanie powoduje, że dolna, zamknięta partia kępy działa jak gąbka, zatrzymując wilgoć i deszcz w strefie korzeniowej. Zbyt wysokie wiązanie nie utrzymuje zwartej formy dolnych partii, przez co środek rośliny rozchodzi się na boki, a pod naporem ciężkiego, mokrego śniegu cała kępa może się rozłamać i ulec trwałemu uszkodzeniu.
-
Cztery prace w ogrodzie, które warto zrobić przed przymrozkami
-
Długonogie pajęczaki zaczęły polować na nowe ofiary. Zdumiewający cel


