-
Holenderscy rybacy wyłowili z dna Morza Północnego szczątki wymarłej orki sprzed dwóch milionów lat.
-
Naukowcy wskazują, że prehistoryczne zwierzę było przystosowane do polowania na duże ofiary, co jest najstarszym znanym dowodem takiej strategii u delfinów.
-
Analizowany okaz mierzył około 10 metrów długości i prawdopodobnie konkurował o nisze pokarmowe z innymi drapieżnikami, w tym rekinami megalodonami.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Morze Północne rozciąga się dzisiaj między Wielką Brytanią a kontynentalną Europą, w tym Holandią, Niemcami czy Danią. Jeszcze kilkanaście lat temu można było tędy przejść suchą stopą po lądzie zwanym Doggerland. To dlatego na płytkim dnie Morza Północnego znajduje się szczątki zwierząt plejstocenu, w tym mamuty., otwiera się w nowym oknie
2 miliony lat temu jednak istniało tu morze, aczkolwiek linia brzegowa zachodniej Europy wyglądała inaczej niż obecnie. Południowa część dzisiejszego Morza Północnego była stosunkowo płytka, a wielkie delty rzeczne dostarczały ogromnych ilości osadów z lądu. W północnej części morza znajdowały się głębsze obszary morskie.
Wielka orka wyłowiona u brzegów Holandii
Orka, której szczątki wyłowili holenderscy rybacy, zapewne polowała blisko brzegu. Dzisiaj te największe delfiny są tu rzadkimi gośćmi. Regularnie orki spotkać można koło Szetlandów, Orkadów i północnych brzegów Szkocji, a także niedaleko Norwegii. Natomiast koło Holandii w zasadzie ich nie ma. Pojawiają się bardzo sporadycznie, podobnie jak w Bałtyku – w obu tych miejscach obecność orki to sensacja większa niż w wypadku wielorybów.
Kiedyś musiało być inaczej, bo szczątki znaleziono w wodach, które 2 miliony wcześniej leżały blisko lądu. Nie jest to aż tak zaskakujące, bowiem dzisiejsze orki też trzymają się blisko wybrzeży. Wynika to stąd, że polują na ssaki płetwonogie takie jak uchatki czy foki. Bywa nawet, że zapędzają się za nimi na płycizny – to nie są rzadkie przypadki.
Czy ich przodkowie też tak robili, to wymaga jeszcze sprawdzenia. W każdym razie dotąd znamy tylko jedną kopalną orkę. To Orcinus citoniensis – wielki drapieżnik żyjący właśnie w tym czasie, między 3 a 1,8 miliona lat w Europie. Szczątki tego prehistorycznego walenia znaleziono dotąd w Toskanii we Włoszech. Japończycy wyróżniają jeszcze swoją rodzimą Orcinus paleorca z późnego plejstocenu.
10-metrowa kopalna orka torowała drogę współczesnym
W każdym razie europejska kopalna orka osiągała 10 metrów i musiała być ważnym drapieżnikiem mórz przed 2 milionami lat. Nie największym jednak, bo w tym czasie w oceanach polowało kilka dużych drapieżnych waleni, a także ogromny rekin megalodon.
Jak czytamy w „PeerJ”, nie wiadomo jeszcze, czy, otwiera się w nowym oknie wydobyte z Morza Północnego szczątki należą do tej wymarłej orki, czy innego gatunku. „Ten duży przedstawiciel orek charakteryzuje się cechami morfologicznymi wskazującymi na zdolność do żerowania na dużych ofiarach” – czytamy. To najwcześniejszy znany dowód na pojawienie się drapieżnictwa na dużych ofiarach u delfinów. Taka dieta mogła się u nich pojawić ponad dwa miliony lat temu i delfiny także zaczęły polować na dużą zdobycz, może w odpowiedzi na konkurencję ze strony rekinów i wielorybów.
Orka znaleziona u wybrzeży Holandii mogła polować na duże ryby, ale zwłaszcza na morskie ssaki, w tym mniejszych przedstawicieli waleni i tym samym utorować drogę do zajęcia takiej niszy pokarmowej przez orki współczesne.


