-
Niesporczak z gatunku Platicrista angustata został odnaleziony na mchu w niemieckich lasach niedaleko polskiej granicy.
-
Odkrycie poszerza wiedzę na temat miejsc występowania niesporczaków i zostało potwierdzone badaniami DNA oraz opublikowane w „Evolutionary Systematics”.
-
Niesporczaki wykazują niezwykłą odporność na ekstremalne warunki, potrafią przetrwać gotowanie, promieniowanie, wysokie i niskie temperatury oraz podróż przez układ pokarmowy innych zwierząt.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Zwierzę zostało odkryte w górach Taunus, które znajdują się w Niemczech niedaleko rzeki Men. Odkrycia dokonał Polak, Piotr Gąsiorek – to pierwsze takie znalezisko w tym miejscu.
Nowy niesporczak odkryty w Niemczech przez Polaka
Przeanalizowano DNA mikroskopijnego drapieżnika i potwierdzono, że to Platicrista angustata. Mieszka nie w wodzie, jak wiele niesporczaków (te zwierzęta spotyka się nawet w głębinach oceanów), ale na leśnym mchu i porostach.
Odkrycie zostało opisane na łamach „Evolutionary Systematics” , otwiera się w nowym okniei poszerza naszą wiedzę na temat tego, gdzie żyją niesporczaki i gdzie ich szukać.
To bowiem trochę zwierzęta-widmo. Znajdowane są w bardzo różnych i niekiedy dziwacznych miejscach na świecie. Gatunek ten notowany był dotąd na Wyspach Brytyjskich, w Norwegii, a NatureServe wymienia także Montanę w USA i Nunavut w Kanadzie.
Kryptobioza niesporczaków to biologiczny fenomen
Niesporczaki to mikroskopijne, ośmionożne zwierzęta, z których wiele ma niezwykłe zdolności przetrwania dzięki kryptobiozie. To termin odnoszący się do odwracalnego stanu metabolicznego, tzw. życia ukrytego, służącego przetrwaniu w niesprzyjających warunkach środowiskowych.
Kryptobioza może zostać wywołana np. przez niewystarczającą ilość lub brak tlenu, niedobór wody, czy ekstremalne temperatury. To właśnie ta umiejętność pozwala im także na to, aby przetrzymać bez szwanku niemal wszystkie wyzwania, z którymi nie poradzi sobie inne zwierzę.
Niesporczaki są odporne na ekstremalnie wysokie i niskie temperatury – od zera absolutnego, co jest aż wręcz niebywałe, do podgrzania nawet do 150 stopni Celsjusza. Nie gotują się i nie giną w takim żarze.
Te niewielkie organizmy wytrzymują zresztą znacznie więcej, np. mordercze ciśnienie, uderzenie z ogromną prędkością (zderzenie z przeszkodą przy szybkości 2621 km/h przeżywa 100 proc. z nich) czy promieniowanie, nawet wybuch jądrowy i życie w próżni, również kosmicznej. Wiadomo, że przeżywają po przejściu przez układ pokarmowy innego zwierzęcia, chociażby ślimaka., otwiera się w nowym oknie
Maleńkie zwierzęta podobne do żelowych misiów
To dlatego niesporczaki są tak ważne we wszelkich badaniach, także tych związanych z eksploracją Kosmosu. Tyle, że wiemy o tym dopiero od niedawna. Owszem, niesporczaki zostały odkryte już ponad dwieście lat temu, a za ich odkrywcę uchodzi niemiecki zoolog Johann August Ephraim Goeze, który nadał im przydomek „małe wodne niedźwiadki”. Widziane pod mikroskopem, przypominały maleńkie misie. Dzisiaj powiedzielibyśmy pewnie, że takie żelkowe, popularne m.in. wśród dzieci.
Trzy lata później, w 1776 r., włoski biolog Lazzaro Spallanzani znalazł dla nich łacińską nazwę Tardigrada, co oznacza powolne poruszanie się. Niesporczaki to bowiem nie tylko „małe wodne niedźwiadki”, jak mówił Johann Goeze, ale jeszcze niedźwiadki powolne i misiowate w ruchach.
O tym, że to niedźwiadki pancerne, wiemy dopiero od czasów intensywniejszych badań nad tymi maleńkimi istotami. Wtedy dowiedzieliśmy się, że chociaż same żyją krótko, bo zaledwie kilka miesięcy do dwóch, trzech lat (ale potrafią zapaść w stan odrętwienia na dłużej), to jednak w tym czasie nie ma praktycznie siły, aby je zniszczyć i zabić.
