-
Tapir czaprakowy jest zagrożony wyginięciem, a liczba dorosłych osobników szacowana jest na mniej niż 2500.
-
Do głównych zagrożeń tego gatunku należą niszczenie i fragmentacja siedlisk oraz polowania, w tym przypadkowe łapanie w sidła.
-
Tapir czaprakowy odznacza się charakterystycznym czarno-białym umaszczeniem, zamieszkuje lasy tropikalne Azji Południowo-Wschodniej i jest jednym z największych roślinożerców tego regionu.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu
Niedawno odkryto nowe siedliska tych zwierząt, co daje nadzieję, że w odległych zakątkach świata przetrwa część populacji.
Musi zlewać się z otoczeniem, żeby przetrwać
Zwierzęciu temu zagraża wyginięcie i to nie jest dobra wiadomość, bo pomimo wiedzy na ten temat, sytuacja wcale się nie polepsza. Liczebność dorosłych osobników szacuje się na nie więcej niż 2499. Gatunki tapirów są prawnie chronione w większości krajów, jednak istniejące prawa są rzadko egzekwowane i dlatego w większości przypadków okazują się nieskuteczne.
Niszczenie i fragmentacja siedlisk przekształcanych m.in. na plantacje palmy olejowej, a także utrzymujące się polowania są największymi zagrożeniami tapirów. Tapir czaprakowy niekoniecznie jest głównym celem myśliwych i kłusowników, ale łapie się w sidła zastawiane na inne zwierzęta. Polowania te nasilają się niemal na całym świecie.
Ponadto wszystkie cztery gatunki tapirów – górski, amerykański (anta), panamski i czaprakowy, są uważane przez niektóre społeczności człowieka za szkodniki z powodu niszczenia przez nie upraw, przez co są zabijane.
Niezwykłe tapiry zagrożone wyginięciem
Od innych tapirów, które wraz z nosorożcowatymi i koniowatymi należą do rzędu nieparzystokopytnych, odróżnia go charakterystyczne czarno-białe ubarwienie, które nie jest przypadkowe, bo tworzy zakłócający wzór, zlewający zwierzę z otoczeniem. To utrudnia drapieżnikom rozpoznanie go jako potencjalnej ofiary. Na Sumatrze i w Malezji za pomocą fotopułapek sfotografowano nawet całkowicie czarne osobniki. W ciemności są nie do zauważenia.
Młode z kolei wyglądają zupełnie inaczej – jak zebry. Nowo narodzone i tapiry czaprakowe mają na futrze podłużne paski i blade plamy; biały czaprak zaczyna się pojawiać dopiero po około 70 dniach. Ostatnie resztki młodzieńczych pręg całkowicie znikają po około 5-6 miesiącach życia.
Tapir czaprakowy występuje w Azji Południowo-Wschodniej, ale jest hodowany w kilkudzieisęciu ogrodach zoologicznych na świecie, m.in. w Łodzi. Prowadzi samotne, nocne życie, matka rodzi pojedyncze młode. Zwierzę zamieszkuje tropikalne lasy pierwotne jak i wtórne. Żywi się roślinami.
Półtonowy gigant z lasów Azji
Tapir czaprakowy jest największym z czterech współcześnie żyjących gatunków tapirów i w rzeczywistości jest jednym z największych roślinożerców lasów deszczowych Azji Południowo-Wschodniej. Pod względem wielkości przewyższają go jedynie dzikie gatunki bydła, nosorożce i słonie. Tapiry czaprakowe są naprawdę solidnie i masywnie zbudowane, mogą ważyć do ponad 500 kg.
Prawdziwe tapirowate zostały po raz pierwszy rozpoznane w eocenie w Ameryce Północnej, prawie 50 milionów lat temu. Prehistoryczne tapiry występowały na terenach Europy, Ameryki Północnej, Azji Południowo-Wschodniej oraz Chińskiej Republiki Ludowej.
Tapiry są masywnymi ssakami, poluje na nie bardzo mało naturalnych drapieżników. Polują głównie na nie duże kotowate – jaguary amerykańskie i pumy płowe. Ale to człowiek może zakończyć erę tych niezwykłych zwierząt.
