Zielone ptaki robią w polskich lasach wielkie dziury. Co się dzieje?

Mrówki potrafią przetrwać zimę, choć ich aktywność w tym czasie jest mocno ograniczona. Gdy temperatura spada, chowają się głęboko w mrowiskach lub pod ziemią, gdzie panują stabilniejsze warunki.

Wraz z nadejściem chłodów, spowalniają metabolizm i przechodzą w stan przypominający hibernację. Dzięki temu oszczędzają energię i mogą doczekać wiosny, kiedy znów stają się aktywne. Ale nawet schowane głęboko w kopcu nie są bezpieczne.

Dzięcioły zielone są raczej skryte i trudno je zauważyć ze względu na przypominającą barwę liści szatę. Obecność tego zielonego ptaka można wykryć dzięki stukaniu w korę, czy charakterystycznemu „śmiechowi”, który brzmi jak leśny chichot. Znakiem rozpoznawczym tego ptaka są też ślady, jakie zostawia w mrowiskach.

Duże otwory, mające nawet kilkanaście centymetrów średnicy i kilkadziesiąt długości, to typowe efekty żerowania zarówno dzięcioła zielonego, jak i dzięcioła zielonosiwego. Mrówki stanowią bowiem podstawę ich diety.

Wiosną i latem zbierają mrówki także z pni drzew. Podobną dietę preferuje też blisko spokrewniony z dzięciołami krętogłów. Inne owady, np. chrząszcze czy ich larwy, są jedynie dodatkiem w diecie dzięciołów zielonych.

Szczególnie zimą można zobaczyć imponujące tunele, jakie dzięcioły ryją dziobem w kopcach. W chłodnych miesiącach ptaki muszą drążyć otwory dość głęboko, by dotrzeć do hibernujących mrówek. Zimą szkody wyrządzone w mrowiskach naprawiane są przez owady wolniej, więc ptaki mogą z nich korzystać na bieżąco.

Latem owady są znacznie aktywniejsze i pracują pełną parą, aby odbudować kopce. W jednym mrowisku dzięcioły mogą wydrążyć kilka sporych rozmiarów otworów. Dziury można zauważyć również w drzewach.

Jeśli znajdziemy mrowisko z dziurami, to znaczy, że przebywamy prawdopodobnie w rewirze lęgowym dzięcioła lęgowego. Jeśli poczekamy w ukryciu, być może natkniemy się na tego ptaka z czerwoną głową i jasnoniebieskimi oczami.