-
Sokół wędrowny jest najszybszym zwierzęciem świata, osiągającym w locie nurkowym prędkość do 389 km/h.
-
Badania naukowe wskazują, że sokoły stosują taktykę fałszywych ataków, aby zmusić ofiary do zmiany żerowisk i zwiększyć swoją skuteczność łowiecką.
-
Gatunek ten jest kosmopolitą, który przystosował się do życia w środowisku miejskim, wykorzystując wysokie budynki jako odpowiedniki naturalnych skał i klifów.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
To wydaje się aż trudne do uwierzenia. Sokół wędrowny w locie nurkowym pędzi z prędkością samolotu. Gdy trzeba, osiąga 300 km/h, a rekordzista Guinnessa – sokół ze Stanów Zjednoczonych – osiągnął nawet 389 km/h. Nie ma szybszej istoty, a sterowanie przy takiej prędkości jest trudne, nie mówiąc o trafieniu w obiekt wielkości gołębia czy kosa.
Bo sokół wędrowny po to nurkuje. Jego strategia łowiecka opiera się na spadaniu na zdobycz z dużej wysokości i przy ogromnej prędkości, aby uderzyć i zabić ją samą siłą uderzenia.
Nie jest to jednak takie łatwe, jak się wydaje. Jeżeli gołąb, kos czy wrona się połapią, zdołają zrobić uniki i sokół straci mnóstwo energii na powrót na odpowiednią wysokość i kolejne nurkowanie. A straty energetyczne to jest coś, czego zwierzę chce uniknąć za wszelką cenę.
Sokoły wędrowne symulują ataki na ofiary
Nowe badania ujawniają, że sokoły wędrowne nie działają chaotycznie i na oślep, nie stawiają wyniku polowania na ostrzu przypadku, ale celowo stosują pozorowane ataki na swoje ofiary, dzięki czemu później jest je znacznie łatwiej złapać.
Wspominają o tym „Frontiers in Ethology”, gdzie czytamy, otwiera się w nowym oknie o tym, że stosując tanie energetycznie „fałszywe ataki” drapieżniki zmuszają ofiarę do zachowań zwiększających ich bezpieczeństwo, podczas których żerowanie jest utrudnione lub niemożliwe. „Ofiara musi kompensować to, podejmując dodatkowe ryzyko w innych porach lub miejscach, aby zaspokoić swoje zapotrzebowanie na energię, a w konsekwencji stać się łatwiejszą do schwytania” – czytamy. Inaczej mówiąc, sokół sygnalizuje ptakom swoją obecność albo nawet symuluje już atak, przez to płoszy je, niepokoi i powoduje u nich duże zużycie energetyczne. Inwestuje drobinę energii, by zyskać posiłek.
To sprytna taktyka, która podnosi skuteczność łowiecka. Bez niej sokół wędrowny myliłby się zbyt często i w zbyt wielu przypadkach pudłowałby w swych polowaniach, co mogłoby go srogo kosztować. Ze śmiercią głodową włącznie.
Biegusy były zdezorientowane zachowaniem sokołów
Naukowcy z Kanady zbadali sokoły polujące w Kolumbii Brytyjskiej, w zachodniej części kraju. Obserwowali ich zachowania łowieckie wobec żyjących nad oceanem stad biegusów zmiennych. Sokoły podejmowały tam ataki, które z góry skazane były na niepowodzenie i tylko płoszyły ptaki, co wydawało się nielogiczne. Dalsze badania wykazały, że drapieżniki stosowały „fałszywe” lub „niepoważne” ataki, aby zmusić biegusy do żerowania w czasie dla nich niekorzystnym, od jednej godziny przed przypływem do trzech godzin po przypływie i stworzyć sobie lepsze warunki do polowania. Zmiana ta znacznie zwiększyła śmiertelność biegusów i skuteczność sokołów. Na 139 ataków na biegusy 43 kończyły się powodzeniem, czyli co czwarty. To wystarcza, by sokół nie głodował.

To niezwykła obserwacja, bowiem świadczy ona nie tylko o tym, że sokoły są sprytnymi łowcami o niewątpliwej inteligencji, pozwalającej im na stosowanie takiej zmyślnej taktyki. Ona pokazuje również, że zwierzęta muszą dobrze znać zwyczaje swoich ofiar, łącznie z rozkładem godzin żerowania.
To znaczy także, że sama obecność sokoła w jakiejś okolicy wpływa na tutejsze ptaki. Utrzymuje je w czujności, zmienia ich zachowania, powoduje większe zmęczenie. To sygnał dla tych, którzy pragną np. ograniczyć liczbę miejskich gołębi. Jest to łatwiejsze, gdy w jakimś mieście gniazduje i poluje choćby jedna para sokołów wędrownych.














