Wielkanoc miała być kolejnym rodzinnym spotkaniem. Joanna i jej partner Bogdan gościli bliskich, a po ich wyjściu doszło do tragedii. Kobieta śmiertelnie ugodziła mężczyznę nożem, którym chwilę wcześniej kroiła pomidory. Jak relacjonuje, ich związek od dawna nie wyglądał tak, jak sądzili znajomi. Za zamkniętymi drzwiami miała doświadczać wyzwisk, zazdrości i przemocy fizycznej. W filmie z cyklu Gazeta.pl „Gotowi na wolność?” Joanna opowiada o tamtym dniu, poczuciu winy i relacjach z rodziną zabitego partnera. Rozmowę z nią prowadzą dziennikarki Hanna Dobrowolska i Nina Cieślińska.
Wielkanoc zakończyła się tragedią. Jeden cios nożem odebrał życie jej partnerowi
Hanna Dobrowolska: Długo tu jesteś?
Joanna: 6,5 roku.
Z jak długiej kary, którą ci wymierzono?
10 lat.
Powiesz mi, co się stało te 6,5 roku temu?
Zabiłam konkubenta. Była Wielkanoc i mieliśmy gości. No i później się goście rozeszli i on z tyłu głowy zaczął mnie… ubliżać mi, wyzywać mnie. No i alkohol jeszcze był. Kroiłam nie wiem, chyba pomidory wtedy. Wzięłam za tego noża i uderzyłam go. Odwróciłam się i uderzyłam go nożem. I zginął na miejscu.
To był pierwszy raz, kiedy mówił do ciebie rzeczy, których nikt nie chciałby usłyszeć?
Nie, nie, zdarzało się kilka razy, ale tak było wszystko w zamkniętych drzwiach, nikt nic nie wiedział.
Ci goście, którzy byli wtedy u was w Wielkanoc, sądzili, że jesteście taką… udaną parą?
Udaną, tak. Były pozory.
Jacy byliście na zewnątrz?
Taka kochająca się rodzina.
Tak?
No. Już wszyscy go lubili i on był taki pomocny. A już nadużywał alkoholu. Bardzo dużo.
Ty o tym wiedziałaś, wiążąc się z nim?
Nie. On był całkowicie inny, jak ja go poznałam.
Poznali się w pracy i planowali wspólną przyszłość. Z czasem pojawiły się zazdrość i alkohol
Skąd się wziął w twoim życiu?
Razem pracowaliśmy. Dużo pracowałam. Dużo. W ogóle z zawodu jestem masarz. W wędlinach pracuję. W zakładzie mięsnym pracowałam przez 20 lat. Ja pracowałam od 6 do 21. Tak cały czas.
A gdzie był czas na dzieci w tym?
Sobota i niedziela. Ja, jak z partnerem byłam, to moje dzieci już duże były.
Czyli mieszkałaś sama z tym partnerem?
I z mamą.
I z mamą.
Mamy taki duży dom jednorodzinny. Rodzinny strasznie był.
Chciałaś sobie ułożyć życie?
Na nowo.
Na nowo. Z mężczyzną, który był wobec ciebie jaki na początku?
No, wspaniały. Dobry.
Jak się przy nim czułaś?
Dobrze. Może kochana, bo właśnie tak… kochana może. Jak już zmieniłam pracę, gdzie indziej poszłam do pracy, to już się zaczęła gehenna. To już koniec.
Co masz na myśli?
No… stanie po 12 godzin u mnie w pracy.
Czyli chciał cię mieć tylko dla siebie?
Strasznie zazdrosny był. Bo jak pracowaliśmy razem, to tego się nie da zauważyć. No bardzo nadużywał alkoholu. Bardzo.
Zaczął wtedy nadużywać alkoholu, czy nadużywał go wcześniej?
Nie. Jak ja zmieniłam pracę.
Jak się wtedy zachowywał? A co słyszałaś?
No… Wyzwiska. Bardzo dużo wyzwisk.
A związanych z czym? Co ci zarzucał?
No, że jestem ku*wą, szmatą. Takie… Takie, że… Ja już go w jakimś momencie to nagrywałam go. I na drugi dzień mu pokazywałam to, co nagrałam. On powiedział, że to jest nieprawda. On takich słów nie używał. Mówię „No jak nie twój głos? Mówię, no twój głos”. „No nie, nie mój”.
Mówi o przemocy za zamkniętymi drzwiami. Bliscy nie od razu wierzyli w jej relację
Kiedy się zorientowałaś, że to jest przemoc?
No już w 2018 już chciałam, żeby odszedł.
Bił cię?
Mhm.
Trudno ci o tym mówić, co?
No trudno.
Dzieci twoje widziały jego agresję? Czy dzieci twoje na przykład były kiedyś świadkami tego, jak podniósł na ciebie rękę?
Nie. Nigdy.
Tego nie widziały?
Nie.
Ale słyszały, jak się odzywa?
Tak. No… Wyrzucały go też. Mój syn, bo córka raczej. Mam córkę jeszcze, 32 lata ma. Też mówiła, żebym odeszła od niego. A ja jednak tkwiłam, że jednak może będzie lepiej. Może damy mu szansę. Jeszcze jedną i jeszcze jedną. Tym bardziej, że on tam zameldowany był.
Ty go tam zameldowałaś? Po jakim czasie znajomości?
Po roku.
On na ciebie naciskał?
Bo on był rozwodnikiem i nie miał gdzie mieszkać, bo go żona wyrzuciła.
Wyrzuciła, bo pił?
Myślę, że tak. Bo oni 22 lata żyli ze sobą. On sam nie wiedział, dlaczego go żona wyrzuciła.
I ty wierzyłaś, bo kochałaś?
No. Dopiero jak przychodziła niedziela, to trzeźwiał i było wszystko pięknie. Wszyscy mówili: „No co ty chcesz od niego?”. Oni byli zachwyceni nim. „Że jak? Co? Niemożliwe”.
A doszło tam też do nich, że dzieje się źle?
To oni tak i tak nie chcieli wierzyć.
Jak się czuje kobieta, której nikt nie wierzy, że doświadcza czegoś tak strasznego i cierpi?
Takie opuszczenie. Taka przykrość może. Ja tak odczułam, że jednak coś się działo, a nikt nie chciał uwierzyć.
Szukałaś pomocy na policji?
Nie.
Dlaczego się bałaś?
Opuszczenia może, przyzwyczajenie do niego.
Próbowałaś odejść, ty odejść od niego?
No ja nie mogłam, bo on u mnie mieszkał. W moim domu rodzinnym mieszkał. Przychodził, błagał.
Co mówił?
Że to się więcej nie powtórzy. Że do alkoholu nigdy nie sięgnie. Pięknie, ładnie, tydzień.
Wierzyłaś mu?
Tak. Aż właśnie do tego feralnego dnia. Był, nie wiem, impuls, nie wiem. Tego się nie da opisać.
Stałaś w kuchni, kroiłaś pomidory?
Tak.
A on pijany?
Tak. Stał za mną, krzyczał, wyzywał. To był ułamek sekundy.
Nie zdążyłaś nawet pomyśleć.
Nie. Nie. Wszyscy wyszli i się właśnie zaczęła…
Po ciosie wybiegła z domu i wezwała pomoc. Synowa próbowała ratować Bogdana
Mówisz: „On umiera na miejscu”. Skąd wiedziałaś? Co się wydarzyło, kiedy to do ciebie dotarło?
Jak się odwróciłam, to on upadł. Wyleciałam z domu, akurat syn przyjechał z synową. Byli gdzieś tam w gościach. Na podwórko wjechali i powiedziałam, że chyba Bogdana zabiłam. No i pierwsza taka jak była, to synowa była.
Weszła tam?
Tak. Reanimowała go. Nie dało rady już go uratować.
Jeden cios odebrał mu życie.
Karetka pierwsza przyjechała. No i powiadomiła policję. Tak. Pierwsze miesiące to ja tylko wyłam. 15 kilo schudłam, jak tam przyjechałam. Nic, tylko siedziałam, jak teraz, i tylko wyłam. To później, tak wszystko później, tak puściło te wszystkie… Coś okropnego, tak z dnia na dzień wszystko stracić. Wszystko.
Co było najbardziej bolesne przez te pierwsze miesiące? Myśl o tym, że straciłam swoje dotychczasowe życie? Czy może właśnie myśl o tym, że zabrałam komuś życie?
Tak, że zabrałam komuś życie. Że ja? Jak to ja? Ja? To się nie da opisać tak w dwóch słowach. Świat przewraca się do góry nogami.
Co tu się czuje, będąc w zakładzie karnym?
Pustka. No i tęsknota za bliskimi.
A jak się twoja rodzina odnalazła w sytuacji, w której matka zabija konkubenta i nagle znika, bo jest zatrzymana, areszt, więzienie, proces w sądzie?
Ciężko. Ciężko i było na samym początku bardzo ciężko. W ogóle groził prokurator 25 lat. No i miałam bardzo surowego prokuratora, bardzo. Wszystko był na nie. Na wszystko.
To dzień, w którym usłyszałaś wyrok, ten wyrok okazał się być dla ciebie ulgą?
Już moja sprawa naprawdę bardzo długo trwała. To była jedyna sprawa, która tak się ciągła i ciągła. To powiedział: „Z 25 bez sprawy 15”, a mój adwokat mówi: „Nie, jeszcze mniej”. No i się dlatego tak długo ta sprawa ciągła.
Bliscy przy tobie zostali? Syn, synowa?
Tak. Wszyscy tak, cała rodzina. Wspierają mnie do dzisiaj. Rodzina bardzo dużo wsparcia dodaje, bardzo dużo.
Świadomość, że ktoś czeka.
Tak. Tak.
Że cię nie skreślili.
Tak. Bez rodziny to tu się nie da. Ja akurat mam rodzinę. Mnie nie zostawili. Mam silną rodzinę.
Na pierwszą przepustkę czekała latami. W domu przywitała ją niemal cała wieś
Przez te 6,5 roku, które tu jesteś w zakładzie karnym, byłaś już na zewnątrz? Po drugiej stronie muru? Na jakiejś przepustce gdzieś?
Tak. Od czerwca chodzę na przepustki.
Jakie to jest uczucie? Jak smakuje wolność? Po tylu latach izolacji.
Najlepiej by się ziemię całowało. 30 aut było na podwórku. Prawie pół wsi przyjechało.
Żeby cię przywitać? Jak się wtedy poczułaś?
No, że jednak też wieś, jako wieś, bo mamy tam sołtysa, radną, nawet radna przyjechała.
Przywitać?
Przywitać mnie. To było coś wspaniałego. Że jednak, że nie potępiają mnie za, no, co zrobiłam jednak. Bo jednak odebrałam życie komuś, a oni jednak nie odtrącili mnie. O! Ja tak ryczałam, że matko jedyna. „Czego ty ryczysz? Czego ty ryczysz?” Radna do mnie mówi: „Jeszcze trochę, jeszcze trochę wytrzymaj. My, cała wieś, jesteśmy za tobą”. W ogóle jak trafiłam, to chciały petycję pisać jakąś. Cała wieś.
Cała wieś stała za tobą?
Tak. Mama jakiś tam poczęstunek zrobiła, bo mamy duży ogród, bardzo duży ogród. Na tym ogrodzie. To był taki spontan, że po prostu mama nie wiedziała, co robić. Czy szklanki nosić, czy krzesła nosić, no bo to jednak dużo było osób. No, ale tam wszyscy i się pytali, jak się czuję. Raczej pytać się nie pytali, jak tu jest, bo nawet nie było zadane takie pytanie. Tylko jak ja się czuję. Jak ja się czuję. Po tylu latach.
Czy masz jeszcze siłę, żeby wytrwać?
Tak, żeby wytrwać.
A czemu masz jeszcze siłę?
Ja mam, ja myślę, że ja wyjdę już, już jeszcze trochę. Tak mi się chce iść do domu, że po prostu. Ja już chodzę na te przepustki i jak już tam jestem, to ja już o wszystkim zapominam. O wszystkim.
Trudno się potem pewnie wraca, co?
Bardzo trudno. Ja jak tutaj już jestem, jak już dojeżdżamy do Opola, to mi się z samochodu nie chce wysiadać. Jeszcze tę minutę, jeszcze. Na styk tu wchodzę.
W czasie odsiadki została babcią. Wnuki nie wiedzą, gdzie spędziła ostatnie lata
Widzę, że się uśmiechasz. Co cię przyjemnego wtedy spotkało?
Wnusie moje.
Urodziły się jak byłaś tu?
Tak. Wnuczkę, która ma 7 lat. I, który ma rok.
Pierwszy raz mogłaś go uściskać. O rany.
Synowa cały czas mówi, że zdjęcia pokazuje, że jestem.
A wiedzą, gdzie jesteś?
Nie.
Co wiedzą dzieci? Co się mówi dzieciom?
Że wyjechałam. Że babcia wyjechała.
Jak wyjdziesz, chcesz być babcią pełną parą?
Ja jak jeżdżę na przepustki, to ja nic nie robię, tylko się bawię. No prawda. Żeby synową odciążyć co przez te 6 lat, co mi pomagają. To non stop. Żeby ta moja synowa miała trochę takie odciążenie. Że tyle lat mi pomagała, to ja jej też chcę jakoś pomóc. Na wolności, tyle się zmieniło przez te 6 lat.
Co się zmieniło?
Ceny.
Ceny to na pewno, kochana.
I to paliwo. Boże, takie drogie to paliwo.
Drogie, żebyś wiedziała. Daj spokój.
Naprawdę drogie.
Co się zmieniło?
No zmiana. U mnie nawet na wsi zmiana. Zmiana jakiejś fotowoltaiki w domu, na asfalcie. Też fotowoltaiki światłowe, jakieś tam się tak pozmieniało. Że ja mieszkam w takiej wsi, że były 5 domów, a teraz już jest 30. Co rusz to gdzieś się ktoś tam buduje.
Czujesz, że jesteś gotowa na wolność, na powrót do świata, który zostawiłaś tamtego dnia?
Na dzień dzisiejszy, tak.
Czemu mówisz na dzień dzisiejszy? Myślisz, że coś może się zmienić?
Nie.
Starałaś się już o to, żeby opuścić zakład karny?
Tak, w tamtym roku.
Odmowa?
Odmowa.
Bo?
O przepustki.
Bo nie było przepustek.
Nie było przepustek.
Czyli te wyjścia, które teraz realizujesz, to jest kolejny krok do tego, żeby tę wolność odzyskać.
Prawdziwy test będzie na zawsze.
Nie potrafi wybaczyć sobie zabójstwa. Boi się spotkania z rodziną Bogdana
Wybaczyłaś sobie?
Nie. Bo się nie da wybaczyć. Chyba długie, długie lata, żeby sobie wybaczyć.
A pójdziesz na jego grób?
Na razie nie. Jeszcze nie.
Czyli jak wyjdziesz na wolność, to pójdziesz na jego grób?
Nie, jeszcze nie jestem na to gotowa. Nie. Nie teraz.
Czego się boisz?
Że tam rodzinę spotkam jego. Może to?
Że rodzinę jego spotkasz?
Tak. No.
Jego rodzina ci nie wybaczyła?
Nie. Nie wybaczyła. I chyba nie wybaczy.
Oni mieszkają u was w miejscowości czy nie?
5 kilometrów dalej? Czy 4? Jakoś tak. 4 kilometry może dalej.
Boisz się tego spotkania?
Tak. Boję. Mhm. Że jednak mogą wykrzyczeć ze złości. Albo będę unikać w ogóle, gdzie oni, w pobliżu ich zamieszkania. Przeprosiłam, ale to…
To w jaki sposób przeprosiłaś? Miałaś z nimi jakiś kontakt?
Na sprawie sądowej jak była. Ta ostateczna sprawa sądowa.
Co im powiedziałaś?
Że przepraszam, że tak zrobiłam, że wam odebrałam ojca. No, ale one powiedziały, że nie… Nie przyjmują przeprosin.
Musisz im zrekompensować jakoś to, że stracili ojca?
30 tysięcy mam do zapłaty.
Łącznie?
Tak, na wszystkie dzieci. Spłacam cały czas.
Ile się tak spłaca tego miesięcznie, jak się pracuje w zakładzie karnym?
200 złotych.
Czyli jak się startuje w ten świat z długami, to właściwie od razu się trzeba wziąć do roboty.
Trzeba się wziąć od razu.
Ma już obiecaną pracę po wyjściu z więzienia. Od przyszłości oczekuje przede wszystkim spokoju
Jesteś na to gotowa?
Ja pracę już mam.
Pracę na wolności?
No tak. Już załatwioną. W restauracji będę pomagać. Jako pomoc… w restauracji. No. Tam u mnie na wsi.
Masz wszystko zaklepane?
Już mam. Zaklepane. Powiedziała, że nieważne, że ja byłam w zakładzie karnym. Ją nie interesuje.
Co cię tu uratowało? Praca?
Tak, praca. Tylko.
Poznałaś kogoś, kto cię wsparł tutaj, czy…?
Nie. Nie, nie poznaję tu ludzi.
Nie? Trzymasz się z dala?
Tak. Żyję od przepustki do przepustki.
Czego byś chciała od życia, które niewątpliwie na ciebie czeka?
Spokoju.
Zachęcamy również do przeczytania innych historii z cyklu „Gotowi na wolność?”.
Magda w „Gotowi na wolność?”. Zadała partnerowi 34 ciosy nożem. Nie pamięta ani jednego
Marta w „Gotowi na wolność?”. Dostała 25 lat za śmierć syna. „Ja wiem, co zrobiłam, ale…”
Zabili go i zalali betonem? Tajemnica biznesmena z Sopotu wciąż budzi emocje


