Dobry adres, duży metraż, prestiżowa dzielnica, reprezentacyjny budynek oraz wnętrze, które jasno komunikowało status właściciela, przez lata tworzyły czytelny obraz mieszkaniowego sukcesu. Im większa była nieruchomość, im bardziej rozpoznawalna lokalizacja i im wyższy standard wykończenia, tym wyraźniejszy stawał się sygnał pozycji właściciela.
Na rynku premium metraż, lokalizacja i jakość nadal pozostają fundamentem decyzji. Zmiana polega jednak na tym, że młodsze pokolenia coraz rzadziej traktują je jako wystarczającą definicję dobrego życia. Nadal chcą kupować nieruchomości, budować majątek i podejmować decyzje, które dają im bezpieczeństwo, ale coraz częściej robią to poza cudzą definicją prestiżu. Nie pytają wyłącznie o to, czy dana nieruchomość robi wrażenie, lecz o to, czy będzie wspierała ich codzienność, rytm pracy, relacje, odpoczynek, estetykę oraz poczucie niezależności. Tej zmiany nie da się zrozumieć bez szerszego kontekstu. W najbliższej dekadzie pokolenie X i millennialsi odziedziczą łącznie około 4,6 biliona dolarów w nieruchomościach na całym świecie, z czego ponad połowa przypadnie na rynek amerykański. To jeden z największych transferów majątku nieruchomościowego w historii, którego skutki już dziś widać w sposobie podejmowania decyzji przez młodszych zamożnych kupujących.
Nie oznacza to, że cała młoda generacja kupuje nieruchomości w podobny sposób. Najwyraźniej trend ten widać wśród młodszych klientów premium, którzy dysponują kapitałem, wysokimi dochodami albo wsparciem rodzinnym, dzięki czemu mogą wybierać nie tylko pod presją ceny, lecz także jakości życia. Coraz więcej z nich kieruje wydatki dyskrecjonalne nie w stronę dóbr luksusowych, ale właśnie w stronę nieruchomości.
Metraż przestał być jedynym językiem sukcesu
