-
Stada bizonów w Ameryce Północnej były kiedyś bardzo liczne i miały duży wpływ na ekosystem oraz życie rdzennych mieszkańców.
-
Obecność bizonów przyczynia się do zwiększenia bioróżnorodności, poprawy jakości gleby i zmian w krajobrazie, co potwierdzają obserwacje z Meksyku i Oklahomy.
-
W rezerwacie preriowym w Oklahomie stado bizonów, które w 1993 r. liczyło 300 osobników, rozrosło się do 2,5 tys., co wskazuje na udaną odbudowę populacji.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Wiele plemion żyjących na zachód od Missisipi było wręcz uzależnionych od polowań na bizony. Podążali za ich migracjami, wyczekiwali ich tak jak ich przodkowie, aby z ogromnych stad dużych ssaków uszczknąć coś dla siebie. Bizony zapewniały przetrwanie, dostarczały mięsa, kości, skór, tłuszczu, były ważnym elementem religijnym i kulturowym.
Do XIX w. myśliwi – czy to Sjuksowie, czy Komancze, czy Czirokezi, czy Szoszoni, czy Czarne Stopy albo Paunisi i wiele innych plemion – polowali na bizony tak, jak ich przodkowie przez tysiące lat i tak jak Paleoindianie polowali jeszcze na mamuty, które bizony zastąpiły po ich wymarciu.
Zniknięcie bizonów to koniec dawnego, oryginalnego Dzikiego Zachodu i stylu życia ściśle związanego z przyrodą. To wejście białej cywilizacji, która przyrody nie potrzebuje i eliminuje ją ze świata. Dlatego wymarcie bizonów i teraz ich przywracanie jest nie tylko kwestią przyrodniczą, ale wręcz kulturową i symboliczną.
Odtworzenie ogromnych, idących w miliony zwierząt stad bizonów tratujących prerie Stanów Zjednoczonych jeszcze na początku XIX w. jest już niemożliwe. W obecnym świecie nie ma miejsca na tak wielkie stada, ale wciąż mogą pojawić się stada pokaźne.
Meksyk świętuje sukces. Bizony wróciły po 200 latach
Informowaliśmy w Zielonej Interii o spektakularnym powrocie bizonów do północnego Meksyku,, otwiera się w nowym oknie z którego zniknęły relatywnie wcześnie, już w 1834 r. Teraz sukces jest ogromny, a meksykańskie bizony zmieniają miejscową przyrodę. Spulchniana kopytami bizonów ziemia jest o wiele bardziej życiodajna, łatwiej przyjmuje nasiona – zwłaszcza te przenoszone przez same bizony, bowiem dostają się one do gleby wraz z odchodami i lepiej kiełkują.
Zwierzęta nie wypasają się jednolicie na całym obszarze, który zamieszkują. Mają swoje preferencje, dzięki czemu powstają otwarte przestrzenie z różnorodną roślinnością, niższą i wyższą.
Bizony często tarzają się w ziemi i drążą wtedy zagłębienia w terenie, rodzaj niecki. Zostają one potem jako miejsca, w których zbiera się woda po rzadkich opadach. Korzystają z nich także inne zwierzęta. Widać, że tam, gdzie są bizony, rośnie liczebność innych gatunków. Przyroda zaczyna rozkwitać.
Nie tylko on, bowiem bizony wracają też w niektóre miejsca Stanów Zjednoczonych. Nie ma już tak rozległych, trawiastych prerii jak kiedyś – wiele terenów zajęły pola uprawne. Znajdują się jednak miejsca dla tych wielkich ssaków.
Stado bizonów w Oklahomie spektakularnie się rozrosło
W 1993 r. na tereny Oklahomy trafiło 300 bizonów sprowadzonych przez miejscowych farmerów. Ziemia obumierała, plony były słabe. Farmerzy wpadli na pomysł, że obecność zwierząt pomoże. Wzruszą ziemię, dostarczą nawozu i nawodnią, będzie jak kiedyś. Zwierzęta umieszczono więc na terenie Rezerwatu Prerii Josepha H. Williamsa Tallgrass, gdzie bizony nie tylko wędrują po rozległym terenie. Pasąc się, zwierzęta pomagają utrzymać bioróżnorodność prerii.
To rezerwat wysokich traw preriowych, utworzony w 1989 r. w hrabstwie Osage w północnej Oklahomie. Kiedyś rosła tam preria stanowiąca teren łowiecki plemion Osagów, Wichitów, Kiowów i Kansów, z czasów także przesiedlonych tu Komanczów. I kiedyś szły tędy wielkie stada bizonie.
Piloci nazywają te okolice „czarną dziurą”, gdyż jest tak słabo zaludniona. To tam znajdował się rezerwat Osagów, w którym otrzymali oni prawo do wydobywania surowców mineralnych i stali się ludźmi niezwykle bogatymi – opowiada o tym film „Czas Krwawego Księżyca” Martina Scorsese z Leonardo DiCaprio.
Okazało się, że na tych przekształconych terenach dawnej prerii bizony znalazły dobre miejsce do życia. Jak podaje Nature Conservancy, stado z 300 zwierząt w 1993 r. rozrosło się w trzy dekady do 2,5 tysiąca bizonów.
To ta organizacja po fiasku planów utworzenia parku narodowego zakupiła w 1989 r. około 30 tys. akrów ziemi. Później dołączono prawie 8 tys. akrów, tworząc rezerwat, który został otwarty dla zwiedzających w 1991 r. Rezerwat jest pokazem sukcesu, jaki osiąga się, gdy pozwoli się bizonom żyć tak jak dawniej.
2,5 tys. bizonów w Oklahomie to dużo, zważywszy że wraz z końcem XIX wieku w całej Ameryce Północnej było ich tysiąc i gatunek był prawie wymarły. Pamiętajmy jednak, że w czasach prekolumbijskich i do XVIII wieku prerie Ameryki Północnej przemierzały stada liczące od 30 do nawet 70 milionów tych zwierząt.
