Pogrzeb Łukasza Litewki. Poruszające słowa biskupa, „słyszano go w ciszy”

W kościele parafii rzymskokatolickiej pw. św. Joachima w Sosnowcu trwa msza pogrzebowa zmarłego w zeszłym tygodniu posła Łukasza Litewki. Nabożeństwu przewodniczył biskup sosnowiecki Artur Ważny, który wygłosił przed żałobnikami kazanie. W jego trakcie stwierdził, że „stoimy w ciszy która boli, ale która jest też najbardziej uczciwym miejscem spotkania„.

– W obliczu takiej straty milczenie wydaje się bowiem najlepszą modlitwą. A jednak, jednak próbujemy. Z drżeniem, ale z ufnością odnaleźć puls nadziei. Szukamy go w słowach ewangelii i w tym niezwykłym, pisanym pośpiesznie, ale sercem, testamencie codzienności, który pan Łukasz zostawił nam w spadku – mówił.

Biskup podkreślił, że żałobnicy przyszli „pożegnać człowieka, który pokazał nam wszystkim, że autentyczne dobro nie potrzebuje legitymacji, wielkich haseł, ani określonych barw, by czynić świat jaśniejszy”.

– Dobrze wiemy, że w przestrzeni publicznej, w której pan Łukasz spalał się z taką pasją, często spotykamy cienie. Zgiełk, niedomówienia i tą chłodną, czasem też lodowatą niechęć. On działał w tym świecie niczym pryzmat. Brał to trudne, połamane, często szare światło ludzkich losów i rozszczepiał je na barwy czystej empatii i życzliwości – powiedział podczas kazania.

Prowadzący mszę duchowny zaznaczył, że wielu patrząc na śmierć Łukasza Litewki „pyta pewnie w duchu z nutą buntu, gdzie był Bóg, kiedy młodość Łukasza tak nagle zgasła„.

– Odpowiadamy na to pytanie z pokorą, ale szeptem pełnym nadziei. Bóg był i pozostaje w tym samym świetle, które Łukasz zapalił w tak wielu ludzkich oczach. To światło nie zna zachodu. Bóg nie jest reżyserem mroku, który nas tutaj dzisiaj zgromadził. On jest pierwszym, który płacze razem z nami nad tą stratą – podkreślił.

Biskup zwrócił się także bezpośrednio do zmarłego. – Panie Łukaszu, jakże ty musiałeś być utrudzony tym nieustannym biegiem, braniem na własne barki cudzego nieszczęścia, tą gotowością, która nie znała godzin urzędowania. Dziś Jezus mówi bezpośrednio do ciebie: Odłóż już te paczki. Wycisz telefon. Zapomnij o troskach. Przyjdź do mnie. Odpoczniesz – mówił.

– Drodzy rodzice, bliscy zmarłego. To w cieniu waszej miłości i miłości dziadków, jak mówił, Łukasz uczył się tej uważności i wrażliwości, które stały się ratunkiem dla tylu istnień. Dlatego dziś niebo otwiera się szeroko, by przytulić waszą bezgraniczną tęsknotę. Jezus obiecuje, że żadna wspólna chwila nie zostanie zapomniana, a więź, która was splątała, staje się teraz duchowym mostem przerzuconym ku wieczności, po którym wciąż możecie się przechadzać w ciszy serca – dodał.

Biskup podkreślił ponadto, że „Łukasz nie musiał grzmieć z mównicy, by jego głos był usłyszany, słyszano go w ciszy jego konkretnych czynów”.

– Drodzy przyjaciele Łukasza, zmarły zostawił nam testament życia, którego stylem jest służba i dialog, a nie wykluczanie i intryga. Pokazał, że jedność – tak bardzo nam potrzebną, szanującą różnorodność – można budować przez wspólny mianownik szacunku i współczucia. To zaproszenie do odkrywania nowej twarzy naszej wspólnoty. Narodowej, kościelnej, lokalnej, sąsiedzkiej. Twarzy życzliwej i czułej – mówił.

Biskup Artur Ważny zaapelował, aby „ta cicha lekcja pokory i wrażliwości rezonowała w nas jeszcze długo po tym, jak opuścimy ten kościół a potem cmentarz”. – Panie Łukaszu, bracie, idź teraz do tego, który obiecał, że otrze z naszych oczu każdą łzę. Idź tam, gdzie nie ma już podziałów na naszych i waszych, gdzie nie ma baniek medialnych i mrocznych ocen. Tam wszystko jest wypełnione kojącym światłem – podkreślił.

– Zostawiasz nas z pustką, która przejmująco boli, ale i z misją, by nie pozwolić zgasnąć temu płomieniowi dobra, który w nas wznieciłeś. Śmierć to tylko zmiana adresu, a jeśli Łukasz czeka jeszcze w przedpokoju wieczności, otwórzmy mu drzwi naszą wdzięcznością i modlitwą. Modlitwą która rodzi się dziś z naszych najszczerszych łez i tęsknoty – zakończył biskup.