-
Psi wyraz pyska, przypominający ludzki uśmiech, może oznaczać radość, stres, niepewność lub próbę rozładowania napięcia i zależy od sytuacji oraz zachowania zwierzęcia.
-
Psie twarze przystosowały się do skutecznej komunikacji z człowiekiem dzięki ewolucji, ale pojedyncze grymasy mogą być mylące i nie zawsze oznaczają szczęście.
-
Eksperci podkreślają, że pełne zrozumienie emocji psa wymaga obserwacji całego ciała, a nie tylko wyrazu pyska, ponieważ pojedyncze sygnały mogą mieć różne znaczenie.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu
To nie znaczy jednak, że psy są pozbawione mimiki. Wręcz przeciwnie. Zdaniem naukowców należą do najbardziej ekspresyjnych zwierząt żyjących obok człowieka, a ich twarze zmieniały się przez tysiące lat wspólnej ewolucji z ludźmi. Psy nauczyły się komunikować z nami znacznie skuteczniej niż ich dzicy krewni. Badacze podkreślają, że właśnie zdolność do odczytywania ludzkich emocji i reagowania na nie była jedną z przewag, które ułatwiły psom życie u boku człowieka.
Psie pyski ewoluowały dla ludzi
Anne Burrows, anatomka z Duquesne University, od lat bada mięśnie twarzy psów i wilków. Jak mówi w rozmowie z magazynem Popular Science, psy mają znacznie więcej mięśni szybkokurczliwych, które pozwalają na krótkie i dynamiczne ruchy pyska oraz brwi. To właśnie one odpowiadają za subtelne zmiany mimiki, które ludzie odczytują jako emocje. Taka budowa mięśni pozwala na bardzo szybkie zmiany wyrazu pyska, często trwające zaledwie ułamek sekundy.
„Im szybsze są mięśnie, tym bardziej autentyczny jest wyraz twarzy” – mówi badaczka. Podkreśla jednocześnie, że choć psy należą do zwierząt, których mimika jest dla ludzi wyjątkowo „intuicyjna”, często źle ją interpretujemy.
Wilki wyglądają pod tym względem inaczej. Dominują u nich mięśnie wolnokurczliwe, lepiej przystosowane do wycia niż do szybkiej komunikacji mimicznej. Zdaniem Burrows psy stały się bardziej „czytelne” dla ludzi, ponieważ właśnie dzięki lepszej komunikacji z człowiekiem miały większe szanse na pozostanie blisko ludzkich osad. Mniej agresywne wilki zbliżały się do ludzi i korzystały z resztek pożywienia, a te, które skuteczniej sygnalizowały brak zagrożenia, były lepiej tolerowane przez człowieka. W efekcie przez tysiące lat człowiek nieświadomie premiował zwierzęta lepiej się z nami komunikujące i mniej konfliktowe.
To jednak nie oznacza, że każdy psi „uśmiech” oznacza radość. Karen Jesch z Canine Cognition Center przy Boston College przypomina, że nawet u ludzi uśmiech nie zawsze jest oznaką szczęścia. W świecie naczelnych odsłanianie zębów bywa raczej sygnałem napięcia, podporządkowania albo lęku. Psy wykorzystują podobne mechanizmy komunikacji. Cofnięte wargi i odsłonięte zęby mogą być próbą uspokojenia sytuacji albo pokazania uległości. Taki sygnał często pojawia się wtedy, gdy zwierzę czuje się niepewnie albo chce uniknąć konfliktu z człowiekiem lub innym psem.
Dlaczego ludzie źle odczytują psy
Behawioryści określają taki grymas jako „uśmiech podporządkowania”. Według ekspertów z American Kennel Club ludzie regularnie mylą takie sygnały z autentyczną radością. Problem jest szczególnie widoczny w mediach społecznościowych, gdzie pojedyncze zdjęcie lub krótki film często wystarczają do przypisania zwierzęciu konkretnych emocji.
Badania cytowane przez American Kennel Club sugerują, że człowiek częściej interpretuje kontekst sytuacji niż samą mimikę psa. Jeśli uzna sytuację za pozytywną, automatycznie zakłada, że zwierzę też jest szczęśliwe. To mechanizm, który badacze określają jako antropomorfizację, czyli przypisywanie zwierzętom ludzkich emocji. Według naukowców ludzie mają silną tendencję do traktowania psów jak uproszczonych wersji samych siebie.
Podobnie działa słynna „winna mina”. Właściciel widzi psa skulonego obok pogryzionego buta i interpretuje jego zachowanie jako poczucie winy. Tymczasem eksperymenty sugerują, że zwierzę reaguje przede wszystkim na napięcie i mowę ciała człowieka. Pies próbuje raczej przewidzieć reakcję opiekuna i uniknąć konfliktu niż okazać moralny żal za swoje zachowanie.
„To raczej sygnał uspokajający: proszę, nie złość się na mnie” – mówi Karen Jesch, doktorantka z Canine Cognition Center przy Boston College. Badaczka podkreśla, że podobne sygnały pojawiają się u psów bardzo często, ale ludzie mają problem z ich prawidłowym rozpoznawaniem.
Zdaniem ekspertów problem polega również na tym, że ludzie próbują odczytywać emocje psa wyłącznie z pyska, ignorując resztę ciała. Tymczasem o stanie zwierzęcia często więcej mówi pozycja uszu, ruch ogona albo napięcie sylwetki. Rozluźniony pysk, miękkie spojrzenie i spokojny ruch ogona zwykle oznaczają komfort. Z kolei uszy położone płasko, szybkie ziajanie, oblizywanie nosa czy widoczne białka oczu mogą sygnalizować stres albo niepokój. Behawioryści zwracają uwagę, że pojedynczy sygnał prawie nigdy nie wystarcza do poprawnej interpretacji emocji psa.
Badacze zwracają uwagę, że niektóre rasy są szczególnie trudne do interpretowania. Psy brachycefaliczne, takie jak mopsy, mają spłaszczone pyski, przez co subtelne zmiany mimiki są mniej widoczne niż u labradorów czy owczarków. Dotyczy to również ras z bardzo obfitą sierścią wokół pyska i oczu, która częściowo zasłania ruchy mięśni twarzy.
Psy mogły częściowo nauczyć się „uśmiechać” poprzez obserwowanie ludzi. Zwierzęta szybko kojarzą ludzki uśmiech z pozytywną reakcją opiekuna i nagrodą, dlatego same zaczynają powtarzać podobne wyrazy pyska. Według autorów tekstu takie zachowanie jest efektem wieloletniego życia psów w ludzkim otoczeniu i ciągłego obserwowania naszych reakcji.
Naukowcy podkreślają jednak, że psi uśmiech nie jest prostym odpowiednikiem ludzkiego. Psy komunikują się całym ciałem, a pojedynczy grymas może mieć zupełnie różne znaczenia zależnie od sytuacji. Dlatego zdjęcie „uśmiechniętego” psa mówi zwykle mniej, niż wydaje się ludziom patrzącym na ekran telefonu. Eksperci przekonują, że lepsze rozumienie psiej komunikacji może zmniejszyć stres zwierząt i poprawić relacje między psami a ich opiekunami.
