-
Chińskie lasy namorzynowe, zniszczone w przeszłości przez rozwój przemysłu i hodowlę krewetek, odnotowały wzrost powierzchni o 166 proc. w ciągu ostatnich dwudziestu lat.
-
Naukowcy zaobserwowali bezpośrednią korelację między przywróceniem mangrowców a wzrostem bioróżnorodności, w tym 91-procentowym zwiększeniem liczby gatunków zagrożonych na Czerwonej Liście IUCN.
-
Ekspansja namorzynów wpłynęła na poprawę jakości wód przybrzeżnych oraz stworzenie kluczowych siedlisk żerowania dla migrujących ptaków brodzących w regionach Hongkongu i Makau.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Namorzyny, czyli lasy mangrowe to specyficzny typ roślinności wiecznie zielonej, która rośnie głównie w strefie międzyzwrotnikowej. I głównie na morskich wybrzeżach. Drzewa namorzynowe wytworzyły szczudlaste korzenie przybyszowe, które stabilizują je w miękkim, mulistym gruncie oraz nadziemne korzenie oddechowe zwane pneumatoforami.
Dzięki nim rośliny wyłapują tlen i opierają się pływom czy falom. Te splątane korzenie są jednocześnie rajem dla wielu organizmów strefy przybrzeżnej. Lasy mangrowe tętnią życiem i dlatego często nazywa się je lasami pływowymi.
To bogactwo życia wymiera. Cierpi z powodu zanieczyszczeń i wzrostu temperatury mórz oraz działalności człowieka. Tak było chociażby w Chinach, gdzie lasy namorzynowe zostały zlikwidowane podczas budowy nowych portów, zakładów przemysłowych oraz hodowli krewetek. Zniknęły dwie trzecie tych rozległych niegdyś lasów.
Odbudowa namorzynów trwała ćwierć wieku
Ponad 20 lat temu Chiny postanowiły odbudować swoje lasy mangrowe. Wprowadziły Plan Działań na rzecz Ochrony Terenów Podmokłych z 2000 r. A nie było łatwo, gdyż np. w 2008 r. tajfun Nuri zniszczył w jednym przejściu 80 proc. nowo posadzonych sadzonek namorzynów w Guangdong.
Plan objął wybrzeża południowej części kraju, czyli prowincje Kuangsi (to przy granicy z Wietnamem), Guangdong (to niedaleko Hongkongu) oraz Fujian – naprzeciw Tajwanu. Plan objął też wyspę Hajnan, niezwykle ważną turystycznie dla Chin, gdzie mangrowce były wycinane pod budowę kurortów. Po latach przyszły efekty, o których pisze „Innovation”, otwiera się w nowym oknie. Czytamy tam, że pełne oszacowanie skutków, jakie dla przyrody mają lasy namorzynowe, nie jest łatwe, ale naukowcy posłużyli się ptakami.
Sprawdzili mianowicie różnorodność ptaków na tych odtworzonych terenach, aby zorientować się, czy ekspansja namorzynów wynikająca z polityki ich odtwarzania sprzyjała jej powstawaniu.
Powierzchnia namorzynów w Chinach wzrosła o 166 proc. w ciągu tego stulecia i trend ich załamania się w latach dziewięćdziesiątych został odwrócony. Okazuje się, że różnorodność żyjących w tych lasach ptaków była silnie związana z powierzchnią i zasięgiem namorzynów. To znaczy, że im większa powierzchnia tych lasów i na większym terenie, tym bardziej rosła.
Liczba gatunków ptaków wzrosła diametralnie
To w zasadzie mało powiedziane, bowiem liczba gatunków zagrożonych i znajdujących się na Czerwonej Liście IUCN wzrosła na terenach namorzynowych o 91 proc. Na terenach Hongkongu czy Makau wzrost liczby występujących tu gatunków jest ogromny – ze 148 do 397. Ekspansja namorzynów powoduje powstawanie pływowych równin błotnych, a równiny błotne są siedliskiem żerowania dla migrujących ptaków brodzących.
Ponadto ekspansja namorzynów poprawiła jakość morza, wyregulowała fitoplankton i w ten sposób również zwiększyła różnorodność ptaków. To cała siatka wzajemnych zależności, które potrzebowały aż ponad 20 lat, by zacząć prawidłowo funkcjonować.
To pokazuje, że straty wyrządzone tak delikatnym ekosystemom jak lasy mangrowe mają wieloletnie skutki idące w dekady. Pokazuje też, że po ich zniszczeniu nie wystarcza samo ponowne nasadzenie drzew. Trzeba odbudować całe ekosystemy i mieć do tego cierpliwość oraz środki.
Chińczycy je mieli i teraz w wielu miejscach ich wybrzeża od Zatoki Tonkińskiej koło Wietnamu po Cieśninę Tajwańską odzyskują różnorodność przyrodniczą. Tereny wokół Hongkongu, Shenzhen czy Makau przestały być przyrodniczą pustynią.
