-
Topnienie lodowców Antarktydy Zachodniej i Grenlandii grozi podniesieniem poziomu oceanów o 5 i 7 metrów.
-
Rozmarzanie wiecznej zmarzliny uwalnia gazy cieplarniane, które mogą przyspieszyć globalne ocieplenie o 20–30%.
-
Załamanie prądu oceanicznego Subpolar Gyre może przynieść w Europie surowsze i bardziej burzliwe zimy.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Nawet niewielki wzrost temperatury może uruchomić procesy prowadzące do poważnych i nieodwracalnych zmian w środowisku. Prognozy opublikował Uniwersytet w Exeter i organizacja British Antarctic Survey. „To, co dzieje się w kriosferze, nie pozostaje tam na zawsze – skutki odczuje cały świat” – powiedziała dr Helen Millman z Uniwersytetu w Exeter.
Jednym z największych zagrożeń jest topnienie pokryw lodowych Antarktydy Zachodniej i Grenlandii. Ich całkowita utrata mogłaby doprowadzić do podniesienia poziomu oceanów i mórz odpowiednio o około 5 i 7 metrów. Stanowiłoby to ogromne zagrożenie dla ponad dwóch miliardów ludzi mieszkających na obszarach przybrzeżnych.
Naukowcy ostrzegają również przed możliwym załamaniem prądu oceanicznego Subpolar Gyre, które mogłoby spowodować chłodniejsze i bardziej burzliwe zimy w północno-zachodniej Europie.
-
To największe źródło metanu na świecie. Wielka piramida przyciąga muchy
Topnieje wieczna zmarzlina
Kolejnym poważnym problemem jest topnienie wiecznej zmarzliny, które prowadzi do uwalniania gazów cieplarnianych, dodatkowo przyspieszających globalne ocieplenie. Według przedstawionego raportu procesy zachodzące w zamarzniętych regionach mogą zwiększyć tempo ocieplania klimatu nawet o 20-30 proc,
Eksperci podkreślają, że przekroczenie punktu krytycznego oznacza rozpoczęcie procesu, którego nie da się łatwo zatrzymać, nawet jeśli temperatura przestanie rosnąć. Dlatego apelują o pilne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, szczególnie metanu, rozwój odnawialnych źródeł energii oraz odpowiednie przygotowanie terenów przybrzeżnych na przyszły wzrost poziomu mórz.
Mało kto wie, że zmiany zachodzące w regionach polarnych będą miały konsekwencje dla całego świata. Naukowcy zaznaczają jednak, że sytuacja nie jest beznadziejna. „Każda tona dwutlenku węgla, której unikniemy, daje nam czas i spowalnia straty, a to wciąż leży w naszej mocy” – mówią badacze.
Każde ograniczenie emisji może spowolnić postępujące zmiany i zmniejszyć skalę przyszłych strat.
Naukowcy ostrzegają ponadto przed poważnym ryzykiem geoinżynierii, w tym niezamierzonymi skutkami ubocznymi tych metod. Nie istnieją żadne międzynarodowe ramy, które by je regulowały, a mogą one odwracać uwagę od redukcji emisji – czytamy w analizie Anglików.












