-
Wirus Ebola po raz pierwszy zidentyfikowano w 1976 roku w trakcie dwóch niezależnych epidemii na terenie dzisiejszej Demokratycznej Republiki Konga oraz Sudanu.
-
Naukowcy przypuszczają, że naturalnym rezerwuarem wirusa mogą być owocożerne nietoperze, choć hipoteza ta nie została dotychczas jednoznacznie potwierdzona.
-
Transmisja wirusa na ludzi może nastąpić poprzez bezpośredni kontakt z krwią lub płynami ustrojowymi zakażonych zwierząt, w tym małp i nietoperzy.
-
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie
Z informacji przekazanych przez kongijskie Ministerstwo Zdrowia wynika, że spośród 10 351 osób, u których stwierdzono zakażenie, 5026 zmarło. Oznacza to, że wskaźnik śmiertelności zbliża się do 50 proc.
Afryka zmaga się z epidemią eboli
Tak duża liczba ofiar wzbudza obawy międzynarodowych ekspertów, którzy zwracają uwagę na problemy z kontrolowaniem rozprzestrzeniania się wirusa. Aktualna epidemia, spowodowana szczepem Bundibugyo i ogłoszona w maju, jest drugą najtragiczniejszą w historii epidemii Eboli. Więcej ofiar przyniosła jedynie epidemia w Afryce Zachodniej w latach 2014-2016, podczas której zmarło około 11 tysięcy osób.
Powstrzymywanie epidemii utrudniają liczne czynniki, w tym konflikty zbrojne, niedostateczne możliwości diagnostyczne oraz problemy funkcjonowania służby zdrowia. Dane Afrykańskich Centrów Kontroli i Zapobiegania Chorobom wskazują, że około 80 proc. nowych zakażeń nie jest powiązanych z wcześniej zidentyfikowanymi osobami zakażonymi. Utrudnia to ustalanie źródeł infekcji i kontrolowanie dalszej transmisji wirusa.
Dodatkowym problemem są ataki na pracowników medycznych, brak zaufania lokalnych społeczności do instytucji zdrowotnych oraz zaległości w wypłacaniu pensji, które skłoniły część personelu do protestów i przerwania pracy.
Wirus szybko przekracza granice
Najwięcej zachorowań odnotowuje się we wschodnich prowincjach kraju, przede wszystkim w Ituri i Kiwu Północnym, gdzie działania pomocowe komplikują trwające walki zbrojne. Zagrożenie wykracza jednak poza granice Demokratycznej Republiki Konga. Przypadki zakażeń potwierdzono również w Kenii i Nigerii, a wcześniej także w Ugandzie. Rozprzestrzenianie się choroby na kolejne obszary Afryki zwiększa skalę wyzwania stojącego przed służbami medycznymi i organizacjami odpowiedzialnymi za walkę z epidemią.
Pierwsze zakażenia wirusem Ebola mogą wystąpić u osób, które miały bezpośredni kontakt z krwią lub innymi płynami ustrojowymi zakażonych zwierząt, m.in. małp i nietoperzy żywiących się owocami. Naukowcy przypuszczają, że naturalnym rezerwuarem wirusa mogą być właśnie owocożerne nietoperze, jednak mimo licznych badań hipoteza ta nie została dotychczas jednoznacznie potwierdzona.
Wirus Ebola został po raz pierwszy zidentyfikowany w 1976 roku, podczas dwóch niezależnych epidemii, które wystąpiły na terenie ówczesnego Zairu (obecnie Demokratycznej Republiki Konga) oraz Sudanu. Nazwa wirusa pochodzi od rzeki Ebola, znajdującej się w pobliżu miejsca jednego z pierwszych ognisk choroby w Zairze. W tamtejszej epidemii wirus charakteryzował się większą zjadliwością i wyższą śmiertelnością niż podczas zachorowań odnotowanych w Sudanie.
