Ni to zając, ni to sarna. To nietypowe zwierzę jest zawrotnie szybkie

Mara patagońska to gryzoń z rodziny kawiowatych, który zamieszkuje otwarte równiny i stepy Argentyny.
Zwierzę wyróżnia się smukłą sylwetką i długimi nogami, dzięki którym potrafi rozpędzić się nawet do 60 km/h.
Gatunek ten jest monogamiczny, a pary pozostają ze sobą przez całe życie, wspólnie dbając o bezpieczeństwo potomstwa.
Więcej podobnych informacji znajdziesz na stronie głównej serwisu, otwiera się w nowym oknie

Jest takie niewielkie zwierzę, które wygląda jak skrzyżowanie zająca z jelonkiem. Na pierwszy rzut oka nie widać, że to gryzoń, a nie przedstawiciel innej grupy ssaków. Mara patagońska przyciąga uwagę nie tylko charakterystycznym wyglądem, odznaczającym się, długimi uszami, mocnymi tylnymi nogami. Ma też nietypowy sposób poruszania się. Gdy biegnie przez otwarte tereny Ameryki Południowej, wyglądem przypomina miniaturową antylopę, a kiedy podskakuje, odnosimy wrażenie, że widzimy sporego zająca.

Mara patagońska – co to za zwierzę i gdzie żyje?

Mara patagońska (Dolichotis patagonum) jest to ssak z rzędu gryzoni, należący do rodziny kawiowatych. Jej kuzynki to są między innymi kapibary i kawie domowe, czyli świnki morskie. Nie jest więc bardzo blisko spokrewniona z zającami, choć wyglądem trochę je przypomina.

Naturalny obszar występowania mary patagońskiej to Argentyna, w szczególności rozległe tereny Patagonii. Można ją zaobserwować na otwartych równinach, stepach, wśród suchych obszarów i niskich krzewów. Takie środowisko sprzyja jej charakterystycznemu stylowi życia. Ponieważ na otwartej przestrzeni łatwiej marze dostrzec zbliżające się zagrożenie, z kolei długie nogi pozwalają szybko uciec i schować się przed drapieżnikiem.

Zatem mara lubi miejsca, gdzie roślinność jest dość rzadka, a widoczność dobra. Zwierzę to przystosowane jest do życia w stosunkowo suchym klimacie, nie przeszkadza jej utrudniony dostęp do pożywienia czy wody.

Mara patagońska wygląda jak skrzyżowanie jelonka z zającemWikimedia Commons

Długie nogi, wielkie uszy i ciekawe umaszczenie

Najbardziej charakterystyczny jest nietypowy wygląd mary patagońskiej. Dorosłe osobniki osiągają zaledwie ok. 60-80 cm długości, ich waga wynosi maksymalnie 16 kg. Wysokość w kłębie dochodzi do ledwie do 45 cm. Wszystko to razem sprawia, że zwierzę to rozmiarami przypomina buldoga francuskiego, ale ze znacznie smuklejszą sylwetką.

Mara patagońska posiada stosunkowo duży tułów, długie, smukłe kończyny i niewielki ogonek. Tylne nogi są mocne i dobrze umięśnione, przednie głównie do kopania. Na każdej z nich są cztery palce zakończone ostrymi pazurami. Na tylnych łapach znajdują się z kolei trzy palce, których pazury przypominają malutkie kopytka. To dodatkowo upodabnia marę do młodego jelenia zamiast do gryzonia

Posiada także duże, stojące uszy. Dość długie, wąskie i lekko zaokrąglone na końcach przypominają uszy zająca. Pomagają one marze w wychwytywaniu dźwięków z otoczenia. Ma to ogromne znaczenie na otwartych terenach, gdzie drapieżniki mogą pojawić się w ułamku sekundy.

Sierść mary patagońskiej jest dość gęsta i wbrew pozorom delikatna. Jej kolorystyka łączy kilka odcieni. Grzbiet i boki są szarobrązowe okolice głowy i boków ciała często mają rdzawopomarańczowe zabarwienie. Brzuch z kolei jest jasny, zazwyczaj biały, podobnie jak charakterystyczne obramowanie tylnej części ciała. Zadek może być ciemniejszy od reszty sylwetki. Kontrastowe umaszczenie powoduje, że mara wygląda jak połączenie kilku różnych zwierząt i dobrze maskuje się na patagońskich stepach.

Mały gryzoń rozpędza się do 60 km/h

Niecodzienny wygląd to nie jest jedyny powód, dla którego mara patagońska jest tak ciekawa. Jest to mały sprinter. W sprzyjających warunkach może osiągać prędkość nawet do około 60 km/h. Czyni ją to jednym z najszybszych gryzoni na świecie. Długie nogi pozwalają pokonywać spore odległości, z kolei mocne tylne kończyny umożliwiają wykonywanie dalekich susów niczym zając.

Jednak co ciekawe mara nie porusza się wyłącznie biegiem. Potrafi powoli chodzić, ale też galopować, podskakiwać niczym zając, jak również odbijać się od ziemi wszystkimi czterema kończynami jednocześnie. Ten ostatni sposób poruszania się, określany angielskim terminem stotting, występuje również u niektórych ssaków kopytnych. Mara patagońska porusza się też tzw. inochodem polegającym na jednoczesnym poruszaniu nóg tej samej strony ciała. Jest to charakterystyczne też dla zwierząt kopytnych.

Mara patagońska jest aktywna w ciągu dnia. Poszukuje pożywienia, odpoczywa i bacznie obserwuje otoczenie. Żywi się przede wszystkim trawami, ziołami i innymi częściami roślin, ale zajada się także nasionami, owocami, nie pogardzi też kwiatami czy kaktusami. Podobnie do niektórych gryzoni, zjada również własne odchody. Pozwala to jej na ponowne wykorzystanie składników odżywczych, które nie zostały przyswojone podczas pierwszego trawienia.

Trzy patagonskie mary siedzące na otwartej trawiastej przestrzeni, z których jedna opiekuje się młodym.

Para mar patagońskich z młodym osobnikiemWikimedia Commons

Łączą się w pary na całe życie

Jedną z ciekawych cech mary patagońskiej jest jej życie uczuciowe. Są monogamiczne, co oznacza, że samiec i samica tworzą trwałą parę, pozostając razem przez całe życie. Wspólnie przemierzają teren w poszukiwaniu jedzenia, zaś samiec pilnuje partnerki i odstrasza potencjalnych rywali.

Co ciekawe podczas sezonu rozrodczego kilka lub nawet kilkanaście par może korzystać ze wspólnego systemu nor. Zapewnia to młodym schronienie, a dorosłym ułatwia ochronę potomstwa. Jednak poszczególne pary zachowują swoje relacje i potrafią bronić dostępu do kryjówki.

Samice rozpoznają własne młode po zapachu i wydawanych dźwiękach, nie karmią bezwarunkowo każdego napotkanego malucha. Opieka nad potomstwem jest podzielona w konkretny sposób. Samica zajmuje się karmieniem, samiec zaś pilnuje otoczenia i wypatruje zagrożeń.